الغای «یاس و ترس»/ ایجاد «شوق و امید»
ج.ا بسیار علاقه دارد که سالگرد جنبش مهسا با هیچ اعتراضی همراه نباشد. اما بدون این که بخواهیم به هیجانات لحظهای و نزدیکبینانه دامن بزنیم؛ قطعا در آن روز وجدانهای بیدار اعتراضاتی در اشکال مختلف خواهند داشت، به خصوص در کردستان.
اینک درهر شهر و حتی روستایی، گور شهید جانباختهای قرار دارد و سادهترین و در دسترسترین راهی شده برای مردمی با وجدانهای بیدار تا در سالگرد تولد و یا مرگ آن عزیزان، صدای حقخواهیشان را فریاد بزنند. البته این توقع نزدیکبینانه را هم نداریم که فرضا در سالروز جنبش مهسا موج جدیدی برای سرنگونی ج.ا راه بیفتد.
از دهه بیست تا شصت شاید به شکلی اغراقآمیز نوعی اخلاق «وظیفهگرا» بر ادبیات مبارزات سیاسی در ایران حاکم بوده است. از آن به بعد تا کنون، به طور وارونه و شاید هم افراطی، آن نگرش جایش را به نوعی اخلاق «نتیجهگرا» داده است. ما برای پیشبرد مبارزهمان اما، نیازمند تلفیقی از این دو نگاه هستیم.
حکومت میخواهد «یاس و ترس» را به جامعه القاء کند. مخالفان نیز بدنبال ایجاد «شوق و امید» هستند. در این میان اما میتوان از نگاه سومی هم سخن گفت: «وظیفه (اخلاقی)» و «شرم».
در یکسال گذشته، همانند دهههای گذشته، دهها انسان جان شیفتهشان را از دست دادند. آخرینش جواد روحی است. تک تک ما در برابر این جانباختگان و خانوادههایشان، جدا از هر «نتیجه»ای (که به آن برسیم یا نرسیم)، «وظیفه» اخلاقی برای ادامه راه داریم. در غیر این صورت باید در خود احساس «شرم» کنیم.
ما جدا از «نتیجه»ای که البته باید به آن برسیم، حق مردم ایران است و شایسته این سرزمین؛ اما در برابر خونهای به ناحق بر زمین ریخته شده و جانهای فدا شده؛ در برابر نام مهسا، خدا نور… و اینک جواد روحی، در داخل و خارج از کشور، «وظیفه» داریم.
در این راه هر کس، در هر کجا، هر کاری میتواند بکند، باید انجام بدهد. نسخه واحد هم نمیپیچیم. از تجمع گرفته، تا شعار دادن از پشت بام و پشت پنجره خانهها، از شعارنویسی و پخش تراکت گرفته تا آویختن پلاکارد، از اعتراض به صورت جمعهای کوچک و سیال (پارتیزانی اما مدنی)، تا تجمع و راهپیمایی در خارج از کشور و…؛ تا صدای مظلومیت و حقانیت آن جانباختگان و صدای اعتراض و مطالبه تغییرطلبانه اکثریت ملت ایران پژواک یابد و بار دیگر در برابر دیگان حاکمان قرار گیرد و نیز به گوش جهانیان برسد.
اینک در خارج از کشور همه دارند اعلام تجمع و راهپیمایی و… می کنند. خانواده جانباختگان پرواز 752 نیز به عنوان بخشی از خانواده بزرگ دادخواهان حق و وظیفه دارند که اعلام راهپیمایی کنند.
در شهرهای مختلفی در خارج از کشور و حتی در برخیشان بیش از یک انجمن فراخوان تجمع دادهاند. کشمکش بر سر این که چه کسی اعلام راهپیمایی یا تجمع کرده دعوای نازلی است که باید از آن پرهیز کرد.
دادخواهی و مطالبه آزادی و عدالت همچنان ادامه خواهد داشت. تا ظلم هست، مبارزه هم هست!
گفتگوی رضا علیجانی با ایران اینترنشنال
