اول اکتبر روز بین المللی جهانی سالمندان است، بازنشستگان، سالمندان و حکومت

بازنشستگان امروزی در تمام طول زندگی فعال خود کار کرده‌اند. کسانی که شغلی داشته و در خارج از منزل کار کرده‌اند، سهم  تامین اجتماعی و بیمه بهداشتی از دستمزدشان کسر شده است؛ مبلغ پرداختی از سوی بازنشستگان بر اساس مقررات و قوانین بوده است همانطور که درصدی که از سوی کارفرمایان و دولت قرار بود پرداخت شود بر همین اساس بوده است. این وجه ماهانه به صندوق سازمان تأمین اجتماعی پرداخت شده و دولت و سازمان باید تعهد قانونی داشته باشد که این پول را در قالب حقوق ماهانه مکفی و  پرداخت هزینه مراقبت‌های پزشکی به آنها بازگرداند.

وظیفه هر دولتی این است که برای همه شهروندان مراقبت‌های بهداشتی  و رفاهی فراهم کند . بسیاری از افراد مسن جوانی خود را در دورانی سپری کرده‌اند که خانواده‌های بزرگ امری مرسوم بوده است. مادربزرگ و پدربزرگها تا پایان عمر با خانواده‌ی خود زندگی می‌کردند، بنابراین بسیاری از سالمندان با این تفکر بزرگ شده‌اند  که خانواده به وقت نیاز از آن ها مراقبت می کنند. اما اکنون چنین کاری  امکان‌پذیر نیست زیرا مردم با مشکلات اقتصادی بسیاری دست به گریبان هستند و از سوی دیگر جامعه نیز بسیار متحرک شده است، با این حال هنوز هم خانواده همیشه هر کاری که می توانند برای کمک به یکدیگر انجام می-دهند.

اما دولتی که بسیار اقتدارگرا است و همه چیز را در دست خود گرفته است باید برای افراد مسن اعم از بازنشسته و غیره شرایط قابل قبولی ایجاد کند، بسیاری از افراد سالمند با مسئله مسکن مواجه هستند در شرایطی که مخارج روزمره هم از عهده‌ی بسیاری از مردم خارج است آیا برای بازنشستگان این امکان وجود دارد که پس انداز یا موجودی داشته باشند که بتوانند از عهده‌ی هزینه‌های اضافی و غیر‌قابل پیش‌بینی از جمله اجاره دیوانه‌وار مسکن برآیند؟

در چند دهه اخیر، وقتی مرد و زن  هر دو به سر کار رفته‌اند و تمام تلاش خود را انجام داده‌اند تا شرایطی حداقلی برای خانواده فراهم کنند آیا قادر بوده‌اند برای دوران سالمندی خود پس انداز کنند؟ اولویت‌های بسیاری وجود داشته است که امکان پس‌انداز برای روزهای سالخوردگی را منتفی کرده است.

قرار بوده است تامین اجتماعی نوعی شبکه ایمنی باشد،  راه‌حلی برای دوران بازنشستگی کارگران و پس‌اندازهای بازنشستگی.

ما اکنون با این شرایط دشوار مواجه هستیم که از عهده هزینه‌های معمول زندگی خود بر نمی آییم ولی فاجعه‌ی واقعی هنوز هم رخ ننموده است زیرا با قراردادهای موقت و گاه حتی بدون قرار داد ، کارفرمایان کمتر و کمتری برنامه‌های بازنشستگی را رعایت می‌کنند و بدون حقوق بازنشستگی یا با حقوق‌های بازنشستگی بسیار کم، فقر و تهیدستی مطلق در انتظار بخش قابل توجهی از مردم خواهد بود.

اتحاد بازنشستگان