در فلسطین جز رشد تحجر و بنیادگرایی نمیبینیم
قبلا نوشتم جنگ حماس با اسراییل جنگ ما نیست. این جنگ احمقهاست. از این جنگ هیچی بیرون نخواهد آمد, از این جنگ جز کشتار آدمها و ویرانی و ریشه دواندن ارتجاع و عقب ماندگی چیزی حاصل نخواهد شد. آیا تاریخ طولانی این بحران از نقطه نظر نتایجی که بار آورده است چیز دیگری به ما نشان می دهد؟ کدام نیروی ترقی خواهد از این جنگ طولانی سر بر آورد. به فلسطین که نگاه می کنیم , جز رشد تحجر و بنیاد گرایی نمی بینیم,
در اسراییل نیز قدرت گرفتن گرایشات نژاد پرستانه و طرد آموزش های نخستین صهیون سوسیالیستی چیزی نمی بینیم . مساله حتا وسیع تر از این حرفهاست . جای هیچ تردیدی نیست که این بحران یکی از آبشخور های اصلی رشد و نمو بنیاد گرایی اسلامی و اسلام سیاسی بوده است . این گرداب همه منطقه را درخود فرو برد ه است , ولی بطور ویژه انقلاب اسلامی ایران بیش از همه از آن منبع سود برده است . ایران ما از مهمترین متضررین بحران اسراییل و فلسطین بوده است . و هنور هم هست . به تاریخ نمی خواهم برگردم , کسانی که به ریشه های تاریخی آغاز این جنگ علاقه دارند و اصرار دارند ثابت کنند که تداوم این جنگ صرفا در اشغال گری اسراییل بوده است بی آنکه حتما خود بدانند سهمی از تعمیق این باتلاق دارند .
رویکرد اخلاقی و انسانی حکم می کند که ما این جنگ را محکوم کنیم . رویکرد حقوقی حکم می کند ما بر اعتبار قطعنامه های سازمان ملل متحد در این رابطه اصرار کنیم . اما رویکرد تحلیلی و واقع گرایی سیاسی باید ما را به فکر بیندازد , و سوال کنیم چه چشم اندازی برای جنبش فلسطین قابل تصور است؟ چرا در این جنبش و در تمام تاریخ طولانی آن ناظر رشد عناصر ترقی خواهی نیستیم , چرا بجایی واقعگرایی و ترقی خواهی شاهد قدرت گرفتن جریانهای متحجر هستیم. آیا این پاسخ که علت را اشغال گری اسراییل و اعمال قهر حکومت صهیونیست می داند قانع کننده است .
جنبش زن زندگی آزادی ایران نشان می دهد که این پاسخ قانع کننده نیست. جنبش ایران نیز در مقابل بنیاد گرایی حکومت اسلامی و اعمال قهر آپارتایدی او می توانست نوعی تازه ای از بنیاد گرایی باشد, می توانست به سر بلند کردن جنگ های فرقه ای بی انجامد, در کوران بحران های بزرگ و گرداب های اجتماعی امکانهای مختلفی کمین کرده است . اما جنبش ایران راه جدید و متمدنانه ای را انتخاب کرد که نظام را در مقابل جهانیان سکه یک پول کرد آن را به افلاس کشاند , برتری خود را بر آن به همه نشان داد , و برای خود جایگاهی بدست آورد که هیچ کشوری در منطقه ما به آن دست نیافته است.
ایرانیان در تقابل با بنیاد گرایی, می توانستند شبیه آن بشوند, اما شبیه به او نشدند , ایرانیان به اطراف خود نگاه کردند, به تجربه کشورهای دیگر نظر دوختند, تجربه خود را مطالعه کردند, نسل جدید ایرانی با چشم باز به جهان امروز نگاه کرده است. جنبش زن زندگی آزادی یک پدیده اتفاقی نیست. نگاهی است از یک ارتفاع به راه گذشته که نباید دو باره پیموده شود. اشتباه پدران نباید تکرار شود . این مهمترین نگاه تاریخی نسل جوان ایرانی است. نسل جوان فلسطین کجای کار است؟ ایا جنبش فلسطین هیچ امکان دیگری نداشت. آیا این جنبش محکوم به روی آوردن به تروریسم و اسلام برای رسیدن به حقوق خود است. چرا فلسطین از خطاهای نسل های پیش از خود , از آن هواپیما ربایی ها و گروگان گیری مردم نیاموخت. چرا روشنفکران فلسطینی و اعراب چیز تازه ای به این مردم نیاموختند. مسئولیت مردم فلسطین چیست .آیا ملتها مسئول اعمال و سرنوشت خود نیستند.
فیسبوک نویسنده
