سکوت مردم: لجاجت با حمایت حکومت از فلسطین
جامعه امروز ایران با دو تصویر روشن مشخص می گردد. نخست تصویر حکومتی که قدم به قدم مشروعیت خود را از دست داده و می دهد و در شلتاقی دیوانه وار که به صغیر و کبیر رحم نمی کند! سعی در حفظ و نگاه داری قوانین ارتجاعی و محدود کننده آزادی های فردی و اجتماعی مردم که بر آن ها نام قوانین اسلامی نهاده و اساس نگهدارنده ستون خیمه جمهوری اسلامی می نامد! دارد.
دیگری تصویر نیروی اجتماعی بزرگی است بنام مردم معترض که روز به روز بر تعداد و دامنه آنها افزوده می شود. مردمی بپا خاسته برای باز گرفتن اعتماد خود که روزی با رای حداکثری به حکومت جدید بر آمده از دل انقلابی ویران گر به او حق قانون گزاری داد و مشروعیت بخشید. حال اکثریت همان مردم با تکیه بر نیروی نسل جدید برای باز پس گیری هر آنچه که طی سال ها حکومت جابرانه دستگاه دینی پیوند خورده با دستگاه های امنیتی و نظامی از مردم گرفته و به شکل قوانین و احکام ضد مردمی در حیات ،سیاسی ،اقتصادی ،اجتماعی و فرهنگی به صورتی کاملا آمرانه ،منطبق بر منویات ولی فقیه بدون در نظر داشت منافع مردم جاری ساخته است! بر خاسته اند.
نیروی مردمی و نسل جوانی که قدم به قدم در مقابل رژیم ایستاده و در چالشی رودرروی تاوان سنگین داده، اما پرده از سیمای مرتجع ،فاسد ،غارتگر، زن ستیز،کودک کش و جنایت کارانه اوبر گرفته است.از حرمت و مشروعیت آن کاسته و بر حرمت زنان آزادی خواه و مبارز ایران افزوده ،بر سبک زندگی غربی پای فشرده و برای رسیدن به آزادی جان داده است.
زنان این نیروی اجتماعی بزرگ که بخش مهم و تاثیر گذار در این چهل سال مبارزه برای مشروعیت زدایی از چهره کریه زن ستیز و آزادی کش ولی فقیه و حکومت اسلامی بحساب می آیند.
نگاه اول به آنچه که در جامعه می گذرد، همراه اولدورم بیلدرم رهبر نشان از قدرتمندی رژیم می دهد. اما درواقع وضعیت امروز جمهوری اسلامی بسان جزیره نشین های محصور شده در میان اقیانوسی از مردم سخت متنفر از اوست. وحشت زده از طوفانی که در اعماق می غرد و هر آن به شکل جنبش مهسایی دیگر بزرگتر و فرا گیر تر می تواند به سطح آمده و بساط خونین خلافت اسلامی او در این جزیره وحشت را در هم نوردد.
از این رو چنین دیوانه وار دست به هرگونه بی شرافتی ، بگیر و ببند، هر گونه ضرب و شتم و جنایت که تنها سلاح او در مقابله با این حلقه محاصره کنندگان نهایت پیروز بر اوست! می زند تا لختی بر عمر نکبت بار خود بیفزاید.
چه اتفاقی افتاده که پس از چهل سال! حکومت چنین بی پروا و سراسیمه دست به حذف نیروهایی که در همین نظام کار کرده اند می زند؟ کسانی که روزی از صافی حکومت گذشته اند ،اما امروز با حکومت زاویه پیداکرده و لرزه بر تن رژیم می افکنند.
اخراج سه هزار و پانصد استاد از سراسر دانشگاه ها و نشاندن سه هزار لیسانسیه سهمیه ای بجای آنان و عواقب کار آنان در مقابل لشکری از دانشجویان که بدنه اصلی تمام جنبش های اعتراضی می باشند. جایگزینی لشکری از طلاب در مدارس که مسلما مورد خنده و شوخی بچه های نسل زد خواهند شد و عبایشان را بسرشان خواهند کشید.
در افتادن با دخترانی بسان آرمیتا گراوند که سر در برابر حجاب بانان عقده ای ، متحجر در آمده به استخدام دون مایه و متملقی چون زاکانی سر خم نمی کنند و با مرگ مظلومانه و در عین حال شکوهمند خود جهانی را به حمایت از خود می کشند.
در افتادن با جامعه پزشکی برسر حجاب اجباری، ممنوعالکار کردن هنرمندان زن از فعالیت هنری بستن مراکز تفریحی ،کافه شاپ ها ،حتی مراکز کسب و کار نشان از وحشت روز های آینده است. راه اندازی دستهجات آتش به اختیار در اشکال مختلف در لباس دینی برای نسق کشی از مردمی که امروز تره برای کلیت دین و نظام دینی خورد نمی کنند!خبر از طوفان های پیش رو می دهد.
مردمی که در لجاجت با سیاست حکومت در قبال فلسطین سکوت اختیار می کنند و حاضر به ظاهر شدن در راه پیمایی و نمایش حکومت در دفاع از مردم فلسطین نمی شوند.
بجای شعار حکومتی “هم غزه ،هم لبنان ،جانم فدای اسلام” مردم شعار “نه غزه ،نه لبنان ،جانم فدای ایران” سر می دهند. درد این ضربه کاری را حکومت خوب درک می کند. ضربتی که حتی در گاه در گیر شدن و رویاروی رژیم با دشمن خارجی کمتر کسی به یاری او بر خواهد خواست. برای مردم رسیدن به حساب حکومت و حکومتیان مهم تر از هر دشمن خارجی رژیم تراشیده است. ملت ایران را سر دشمنی با هیچ کس و هیچ دولتی نیست . شعار حکومت آینده ایران زمین، صلح و دوستی با تمام دولت ها و مردم جهان است. پیام مردمان این سرزمین در طول تاریخ صلح بود،دوستی بود، همزیستی مسالمت آمیز بود ، کار بود و آبادانی ،شادمانی بود و رقص، جشن بود و سرور! پیام جنبش مهسا نیز جز این نیست.
