با توجه به ضعف ایران در شاخههای مختلف اقتصادی، صنعت نفت در این کشور معمولا به عنوان پیشران و قوه محرکه اقتصادی و توسعهای شناخته شده است اما در چشمانداز کلی، رویگردانی جهان از انرژیهای فسیلی که به تدریج شتاب بیشتری میگیرد به خطری برای کشورهایی بدل شده که بند ناف اقتصادشان به فروش نفت و گاز وابسته است و از تنوعبخشیدن و ایجاد مزیت و امتیاز در اقتصاد خود غافل ماندهاند. بخشی از پیشرفت شگرف کشورهای عربی خلیج فارس را به هشیاری نسبت به همین خطر و افتادن به مسیر کاهش وابستگی به نفت و گاز ارزیابی میکنند.
کاهش متوسط ضریب بازیافت مخازن کشور هم از پیامدهای جدی این روند است. بنا بر گزارش مرکز پژوهشهای مجلس که تابستان سال گذشته انتشار یافت، بی توجهی دهههای اخیر به تولید صیانتی و علم مهندسی مخزن در سالهایی که از شروع استخراج نفت میگذرد، باعث شده که ضریب بازیافت مخازن هیدروکربوری کشور افت کند و در نتیجه حجم زیادی از نفت و گاز در مخازن زیر زمینی به دام افتاده که برای برداشت از آنها هزینه زیادی باید متحمل شد.
ادامه وضعیت موجود اغلب کارشناسان را به این ارزیابی رسانده است که ایران در سالهای آینده نه تنها نفت و گازی برای صدور نخواهد داشت، بلکه از تامین نیازهای داخلی خود هم ناتوان خواهد شد.
گزارش تحقیقی تازهای که نشریه “ثروت ملی” وابسته به صندوق توسعه ملی متنتشر کرده نیز موید همین واقعیات است.
دویچه وله فارسی
