مصطفی مهرآیین
به جای پرداختن به سیاست در خواب این سرزمین( اینکه کی وزیر و وکیل می شود) که دائما پهلو به پهلو می شود و فکر می کند این پهلو به پهلو شدن نشانه بیداری و تحول آن است، به ” مردم در راه” فکر کنید و بکوشید از این مردم سخن بگویید و آن ها را وصف کنید: مردم در راه مردمی اند که سعی در ” به صحنه آوردن استدلالات جدید، شیوه های سخن جدید، و بدن های جدید” دارند.
آنان می خواهند، به زبان رانسیر،نشان دهند که تغییر سیاسی بیش و پیش از اینکه یک تغییر “حقوقی” باشد، یک تغییر ” حسی” است: آنان مرئی خواهند ساخت آنچه سیاست نمی خواهد مرئی باشد( همچون وجود زنان)، آنان خواهند گفت آنچه سیاست نمی خواهد بگویند( همچون شعارهای جنبش زن، زندگی، آزادی)، آنان خواهند شنید آنچه سیاست نمی خواهد بشنوند( همچون صدای توماج).
“مردم در راه”، با آزاد کردن اشتیاق خود که آن را می توان در شکل جدیدی از نظام حسی جامعه دید ” سیاست می ورزند” و این اشتیاق جدید آنان را وادار به بریدن از وضع موجودشان می کند:از مردم در راه و نظام حسی مشترک جدیدی که آفریده اند سخن بگویید تا بیشتر خود را باور کنند.
رانسیر در وصف شورش به جای تعبیر ” خشونت عمومی” از تعبیر ” به صحنه آوردن استدلال جدید، سخن جدید، و حس جدید” استفاده می کرد: مردم در راه حس جدید را به میدان خواهند آورد.
