مهدی سلیمی
هشتم مهرماه دومین سالروز جمعه خونین زاهدان و آغاز تظاهرات یک ساله مردم بلوچ بود. آنچه اعتراضات بلوچستان را برجسته و حائز اهمیت میکرد چندین نکته است که نباید به فراموشی سپرده شود
یکم- داشتن همبستگی و رهبری واحد: اگر تظاهرات در بلوچستان یک سال بدون وقفه هر جمعه در جریان و حکومت را درمانده کرده بود تمرکز بلوچ ها بر اتحاد و داشتن رهبری واحد و جایگاه مشخص برای بیان اعتراضات بود. ناگفته پیداست اگر در باقی کشور هم چنین یکدستی و ساز و کاری وجود داشت هرگز رژیم را یارای ایستادگی نبود
دوم- تاکید بر هویت ایرانی و نفی تجزیه طلبی: در تمام یک سال اعتراضات بلوچستان یک شعار حتی یک شعار مبنی بر تجزیه طلبی داده نشد و آنها علاوه بر اتحاد میان خود در همبستگی کامل با مردم دیگر میهن هم بودند و هر جا بر هر کدام از ما ظلمی رفت هم مولوی عبدالحمید تجلی صدای ما در خطبه های خود بود و هم مردم تظاهرات کننده آن را فریاد میزدند
سوم- صلح آمیز بودن اعتراضات: شاید در ابتدای تظاهرات زاهدان بسیاری فکر می کردند اعتراض ها در این مناطق به سمت مبارزه مسلحانه پیش برود اما علیرغم خشونت ورزی حکومت و تله های آن این مردم هرگز روی خوش به گروههای تروریستی اجاره ای نشان ندادند
امروز دومین سالگرد قیام ملی بلوچستان همزمان شده با شکست های پیاپی گروهک های اجاره ای رژیم که آنها را بازوهای مقاومتی خود میدانست و بیش از هر زمان این نکته ثابت شد که ای کاش این سرمایه گذاری برای مردم ایران و مردم شریف و محروم اما با شرافت بلوچ انجام میشد یقینا سرمایه گذاری بر هویت عاقلانه تر و اصیل تر از سرمایه گذاری بر مبنای یک ایدئولوژی پوچ و متوهمانه بود
