امتداد-محمدجواد اسفندیاری
آنچه که این روزها در خصوص انتصابات درون دولت شاهد آن هستیم بحث گمانه زنی جهت انتخاب استانداران است. اگر چه رویکرد دولت سیزدهم برکناری فراگیر و سریع بانیان وضع موجود بود ولی در دولت پزشکیان علی رغم ایجاد کارگروه و سازوکار جدید پس از گذشت چندین ماه تاکنون نتیجه مطلوب حاصل نشده است.
آقایانی که تا قبل از انتخاب پزشکیان آنرا با طعنه دولت سوم روحانی اطلاق می کردند با سرنیزه کردن گفتمان وفاق ملی، اکنون پشت درب پست های دولت، باصطلاح زنبیل گذاشته و صف بسته اند.
خبرهایی که شنیده می شود حاکی از رایزنی و فشار سخت لابی های سنگین از سوی وزرای قبل، نمایندگان مجلس و طیف تندرو و … است که علی رغم نهایی شدن برخی گزینه ها در دقیقه نود تغییراتی به وقوع می پیوندد که این موضوع اخیرا توسط دو نفر از اصلاح طلبان عضو شورای راهبری رسانه ای شد.
آنچه که مهم و مسلم است آنست که استانداران بعنوان نماینده تام الاختیار دولت در سطح کلان هر استان در تصمیم گیری و انتصاب مدیران در ادارات و ارگان ها نقش اساسی داشته و بالتبع آن با نصب فرمانداران در لایه و سطوح پایین تر نیز همین رویکرد تسری خواهد یافت.
هرچند با انتخاب دور از ذهن یک فرد نظامی و بدون سبقه اجرایی و مشی اصلاح طلبانه پالس نا امیدی به جامعه ساطع شد ولی این انتظار میرفت که در انتخاب معاونین و استانداران شایسته این خلا ترمیم گردد که متاسفانه در انتصابات صورت گرفته از جمله اخیرا استاندار یزد این امیدواری کم رنگ تر گردید.
کلام آخر از انتخاب استانداران می توان به عنوان خط تراز دولت پزشکیان یاد کرد که می تواند درفش کاویان دولت وفاق ملی باشد و یا پاشنه آشیل آن!
