ناصر دانشفر
در دو نوشتار پیشین دلایل خود را برای عدم امکان گذار از طریق مداخلهٔ خارجی و اسقاط نظام بدست گروههای مخالف و مسلح موجود بیان نمودم. اما شیوهٔ سومی هم برای تحقق چنین هدفی وجود دارد که با شرط و شروطی محتمل است. اما این شیوه کدام است؟
اواخر سال گذشته بود که دفتر طرحهای ملی پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات ایران پیمایشی با عنوان «موج چهارم پیمایش ملی ارزشها و نگرشهای ایرانیان» رونمایی کرد. جامعهٔ آماری در کل کشور ۱۵ هزار و ۸۷۸ نفر است و براساس پاسخهای مجموع افراد بالای ۱۵ سال خانوارهای شهری و روستایی ساکن در ۳۱ استان کشور در زمان اجرای آن به دست آمده است.
در بخش اول این پیمایش که مربوط به مهمترین مسئله کشور است، از پاسخگویان پرسیده شده که «به نظر شما در شرایط فعلی مهمترین مسئله کشور چیست؟» و پاسخگویان به ترتیب، گرانی و تورم با ۸۱/۹ درصد، بیکاری با ۴۷/۹ درصد، اعتیاد با ۲۶/۹ درصد، فساد اقتصادی و اداری با ۱۳/۱ درصد و … را مهمترین مسئله ایران دانستهاند.
از پاسخگویان پرسیده شده که نظرشان را درباره مطلوبیت وضع فعلی کشور بیان کنند: «بین مردم، سه نظر درباره اوضاع فعلی کشور وجود دارد، کدام دیدگاه را درست ارزیابی میکنید؟». در پاسخ، ۶۱/۶ درصد پاسخگویان معتقد بودند که وضع موجود را باید با انجام اصلاحات بهتر کرد، ۳۰/۲ درصد معتقد بودند وضع کشور قابل اصلاح نیست و ۸/۲ درصد پاسخ دادند که وضع فعلی خوب و قابل دفاع است.
با این دادههای مستند که به صورتی کاملاً علمی بدست آمده است، واضح و مبرهن میباشد که ۹۰ درصد مردم از اوضاع جاری ناراضی هستند و خواهان تغییر آن هستند. با توجه به این واقعیت که اگر تنها سه درصد مردم مخالف نظام پای کار بیایند و خیابانها را به تسخیر خود درآورند، هیچ حکومتی امکان ادامه ندارد، میتوان به این نکته اندیشید که چنانچه فقط یک دهم آن سی درصدی که بر این باور هستند که امکان اصلاح این حکومت به کل منتفی است، حاضر به دادن هزینه شوند، پروسهٔ عبور کامل خواهد شد.
اما مشکل این است که برای به منصهٔ ظهور رسیدن این پدیده، تحقق شرایطی لازم است. اول اینکه آلترناتیو مقبول جامعه مشخص باشد، دوم اینکه رهبر یا رهبرانی مورد اطمینان مردم برای هدایت این جمع پا پیش گذاشته باشند و سومین شرط آن است که خلایق به منتج به نتیجه بودن آن ایمان پیدا کرده باشند.
بدیهی است که اکنون تمامی این شرایط حاصل نیست، چرا که اگر چنین بود، اکنون باید شاهد روز دیگری میبودیم و نظام تغییر ساختاری میکرد. به گمان من نه همه که هیچیک از این شروط محقق نگردیده است. اگرچه در ذهن برخی از کنشگران سیاسی آلترناتیو نظام در مرئی و منظر خلایق قرار دارد.
کمتر کسی ادعا دارد که جمهوری سکولار همان بدیل مطلوب اکثریت مردم ایران است، و یقیناً هیچکسی مدعی این نیست که افراد خواهان این شیوهٔ حکومتی در خود رهبرانی را پروراندهاند که اکنون مردم ایران به آنان ایمان و از آنان حرف شنوی لازم را داشته باشند.
اما عدهای بر این گمان میباشند که مردم انتخاب خود را کرده و اکنون چیزی بین پنجاه تا هفتاد درصد خواهان بازگشت سلطنت به ریاست رضا پهلوی میباشند. گمان من این است که این توهمی بیش نیست و هیچ نسبتی با خواستهٔ ملت ندارد. اما همانگونه که مدعیان مقبولیت فرزند شاه پیشین دلیلی برای داوری خود در این مورد ندارند، دست بنده نیز به شدت خالی است. اما بیائید فرض کنیم که چنین باشد، میپرسم چرا رضا پهلوی از این ظرفیت بهره نمیگیرد؟ چرا از هواداران خود نمیخواهد که خیابانها را قرق کنند و کار رژیم را یکسره نمایند؟
البته که این سؤال نابجایی میباشد، فردی که به صراحت اعلام میکند که حاضر به هزینه برای آزادی مردم ایران نیست، با کدام منطق میتواند از آنان درخواست کند که برای به سلطنت رساندن وی از جان خود بگذرند؟!!!
قطعاً پاسخ این پرسش این خواهد بود که به دلیل سرکوب شدید، این امر شدنی نمیباشد. با این حساب چگونه قرار است، رژیمی ساقط شود که رهبر و طرفداران هفتاد درصدی آن حاضر به هیچگونه هزینهای نمیباشند؟
این گراهای غلط و مغایر واقعیت، ما را از مسیر درست منحرف میکند و قطعاً به نظاممقدس کمک شایانی مینماید. ما در همین چند ماه گذشته انتخاباتی داشتهایم که به دلایل متعدد در دور اول اول آن با تحریم مواجه گردید. اما با این وجود هنوز در دور اول ۴۰ درصد و در دور دوم ۵۰ درصد مردم به پای صندوق رأی آمدهاند. اگر به این فکتها و علل نارضایتی مردم دوباره نگاه کنیم، بیشتر قانع خواهیم شد که مدعای وجود چنین فضایی در کشور با واقعیت انطباق ندارد.
باور حقیر این است که مردم ما به شدت از کنشگران سیاسی کشور مأیوسند و بدین دلیل به احتمال زیاد به هیچ فراخوانی لبیک نخواهند گفت.
عزت زیاد
ادامه دارد
https://t.me/peyghameashna
