سازمان معلمان ایران، بهعنوان یکی از تشکلهای وابسته به دولت، اخیراً از قول سخنگوی وزارت آموزش و پرورش اعلام کرده است که پاداش پایان خدمت بازنشستگان سال ۱۴۰۲ تا ماه آینده پرداخت خواهد شد.
این در حالی است که بازنشستگان سال ۱۴۰۲ تاکنون نهمین تجمع باشکوه اعتراضی خود را برگزار کردهاند، هرچند روز گذشته بازنشستگان مورد حمله وحشیانه نیروهای سرکوبگر قرار گرفتند. اما بازنشستگان همچنان خواستار دریافت حقوق معوقه و پاداشهای خود هستند، اما بهرغم وعدههای مکرر، هیچ اقدام ملموسی در این زمینه صورت نگرفته است.
همانطور که پیشتر نیز اشاره شده است، تشکلهای وابستهای مانند انجمن اسلامی معلمان، مجمع فرهنگیان ایران اسلامی و سازمان معلمان نقش کلیدی در سرکوب نرم معلمان و اعتراضات ایفا میکنند. این تشکلها به جای حمایت واقعی از حقوق بازنشستگان، با پمپاژ دروغ و وعدههای بیاساس سعی در انحراف افکار عمومی و کاهش فشار بر دولت دارند. منافع باندی و جناحی آنان ایجاب میکند که خیابان از حضور نیروی معترض، بهویژه معلمان بازنشسته، خالی بماند. هر از گاهی نیز با انتشار توییتهایی به مسئولان اندرز میدهند تا نشان دهند که همراه معلمان هستند. اما آیا این مکر نیست که دولت فعلی در دست همین جریانهاست و همین افراد هستند که معیشت معلمان را سرکوب میکنند؟
این رویکرد بهطور هدفمند طراحی شده است تا معترضان را از خیابانها دور نگه دارند. وظیفه فعالان پیشرو در این شرایط، مبارزه با این تشکلهای زرد و وابسته و افشای سیاستهای آنهاست.
انتظار از تشکلهای مستقل صنفی
از طرفی، بازنشستگان و معلمان کشور خواهان شفافیت، عدالت و پاسخگویی در مورد حقوق و پاداشهای خود هستند. آنها از تشکلهای مستقل انتظار دارند که صدای واقعی مطالبات آنها باشند. با این حال، عملکرد این تشکلها تاکنون به اعلام حمایت محدود شده است.
شورای هماهنگی نیز، به دلیل شرایط خاصی که سپری میکند، در معرض حملات برخی از بهاصطلاح فعالان صنفی قرار دارد که خود به بازوی سرکوب تبدیل شدهاند. این افراد با حمله به ساختار شورا و مجمع عمومی، انرژی و توان تشکلهای پیشرو را هدر میدهند. اما ارکان جدید شورا نباید در برابر فضاسازیهای انحلالطلبان عقبنشینی کنند.
ضرورت اتحاد و حمایت از مطالبات نیروی کار آموزشی
در شرایط فعلی، اتحاد معلمان و بازنشستگان و حمایت از تشکلهای صنفی مستقل بیش از هر زمان دیگری ضروری است.
تشکلهای مستقل باید:
با شجاعت و بدون مماشات از مطالبات نیروی کار آموزشی حمایت کنند.
بهجای محدود کردن خود به واکنشهای نمادین، برنامهریزی هدفمند داشته باشند.
مطالبات صنفی و اجتماعی معلمان و بازنشستگان را به شکلی عملی و جدی پیگیری کنند.
تنها با مقاومت در برابر سرکوب عریان و نرم و ایستادگی در برابر تشکلهای وابسته و هر نوع انحراف از مسیر مطالبه گری و افشای سیاستهای سرکوبگرانه، میتوان از حقوق معلمان و بازنشستگان دفاع کرد و گامی مؤثر در جهت تحقق عدالت و شفافیت برداشت.
