در حکومتهای اقتدارگرا، جامعه مدنی بهعنوان یک مانع در برابر کنترل مطلق دولت دیده میشود و از اولین اهداف برای سرکوب قرار میگیرد. دولتهای اقتدارگرا با محدود کردن آزادیهای فردی، #سرکوب نهادهای مدنی و ایجاد فضای بیاعتمادی، سعی دارند تا نقش شهروندان را در تصمیمگیریهای سیاسی و اجتماعی کاهش دهند.
اقتدارگرایان با وضع قوانین سختگیرانه، #آزادی_تجمع، #آزادی_انجمن و فعالیتهای مدنی را محدود میکنند. آنها از ابزارهایی مانند فشار مالی، قوانین دستوپاگیر و ممنوعیتهای قانونی برای تضعیف این سازمانها استفاده میکنند. رسانههای مستقل تعطیل یا تحت کنترل قرار میگیرند، #آزادی_بیان محدود میشود و اطلاعات جعلی جایگزین واقعیت میشود. این شرایط سبب میشود شهروندان دسترسی کمتری به اطلاعات صحیح داشته باشند و در نتیجه، نظارت عمومی بر حکومت از بین برود.
علاوه بر این، حق اعتراض و آزادی تجمعات با سرکوب گسترده مواجه میشود. نیروهای امنیتی برای ایجاد فضای رعب و وحشت بهکار گرفته میشوند، بازداشتهای خودسرانه افزایش مییابد و معترضان با برخوردهای خشونتآمیز روبهرو میشوند. در چنین شرایطی، افراد از ترس مجازات از فعالیت #مدنی کنارهگیری میکنند.
همچنین، حکومتهای اقتدارگرا از فناوری برای کنترل شهروندان استفاده میکنند. نظارت بر ارتباطات، فیلترینگ شبکههای اجتماعی و سرکوب فعالیتهای آنلاین از جمله روشهایی است که برای مهار صدای مخالفان به کار گرفته میشوند.
نتیجه این اقدامات، ایجاد جامعهای منفعل و بیتفاوت است که در آن مردم به دلیل ترس از سرکوب، از مشارکت در فعالیتهای مدنی خودداری میکنند. با این حال، تاریخ نشان داده که جوامع مدنی میتوانند در برابر این روند ایستادگی کنند و راههای مؤثری برای مقاومت بیابند.
منبع: مقاله «چگونه در مواجهه با اقتدارگرایی خزنده در یک جامعه مدنی در حال تعطیل شدن، سازماندهی کنیم؟»
نوشته نادین بلاخ
اصل ۲۰
اتحاد بازنشستگان
