آل احمد، فیلمساز:
کنشگری صرفا فریاد شعار تند یا رادیکال نیست، مثلا پزشکان میتوانند سیستمهای درمانی را نقد کنند، یا معماری شهری، فضای ترافیکی و…
نظام توتالیتر خط قرمزهایی دارد که روی آنها حساسیت بیشتری دارد اما در بسیاری از حوزهها که حساسیت کمتری وجود دارد هم ما فاقد کنشگری هستیم. البته این آسیب جدی حکومتی است که پذیرش نقد خود را ندارد.
حکومتی که بگوید من نقد نمیپذیرم و منتقد خود را در بند میکنم و اجازه حرف زدن نمیدهم، نشان میدهد که از اقتدار لازم برخوردار نیست. و اساسا نمیخواهد که جامعه پیشرفت داشته باشد.
عامل ترس میتواند یکی از عواملی باشد که مانع کنشگری مردم بشود. اما باید راهها را پیدا کرد. نمیتوان گفت که چند دانشمند و کنشگر محیط زیست و چند هنرمند و معلم و… زندانی شدهاند، پس ما هم بنشینیم و نگاه بکنیم. این مسیر تاریخ و آزادیخواهی و پیشرفت، اینگونه نبوده است.
جوامع دیگر هم مشکلات بسیاری داشتهاند، اما جنگیدند، مبارزه کردند و پیشرفت کردند.
حکومت فراموش کرده است که منافع اجتماعی، منافع آن را هم تضمین میکند. بزرگترین مشکل حاکمیت جمهوری اسلامی این است که فکر میکند بین منافع خود و منافع جامعه یک دوگانگی وجود دارد.
هر حکومتی اگر بخواهد پابرجا بماند، باید منافع مردم را مد نظر بگیرد. جایی که منافع مردم را نبیند و اجازه پیشرفت و تکثرگرایی ندهد و بگوید هرآنچه هست، مال من است، به سرنوشت اتحاد جماهیر شوروی دچار میشود که کم مانده بود سوپرمارکتها را هم به دولت اختصاص دهد و کار به جایی رسید که گفتند از ساعت ۷ امشب تعطیلی این حکومت را اعلام میکنیم. این انحصارگرایی تبدیل به یک البگارشی میشود و مردم از آن حذف میشوند و منجر به خسران و انسداد حکومت میشود. مثل امروز که در اکثر عرصهها به انسداد و فاجعه روبرو هستیم.
واژه ناترازی که امروز استفاده میشود، بسیار سخیف است، کدام #ناترازی؟! ما با فاجعه روبرو هستیم. اینکه وزارتخانهها و مدارس به علت نداشتن برق تعطیل میشود، فاجعه است، ناترازی یعنی یک دقیقه برق برود، نه اینکه چند ساعت برق برود و مرغهای یک مرغداری تلف بشوند.
تلگرام داوطلب
