حسین جعفری
پزشکیان خطاب به ترامپ: حالا که تهدید میکنی، من اصلا نمیآیم با تو مذاکره کنم، هر غلطی میخواهی بکنی، بکن!
نکته اول: برخی نوشتند پزشکیان باید طوری سخن بگوید که حریف هر غلطی نکند و دولت وفاق آمده تا کشور و مردم را به سوی سعادت و نیکبختی راهبری کند.
و برخی دیگر خطاب به پزشکیان نوشتند که این ادبیات دور از انتظار است و در شان ملت ایران نیست
اما روشن است که این ادبیات، دقیقاً همان ادبیات نظام است؛ جمله ی”هر غلطی میخواهی بکن”، ترجمه کوچه بازاری و لاتی همان “به درک” است!
نکته دوم: ادبیات رئیس کابینه چهاردهم کمترین شباهتی به ادبیات یک آدم سیاستمدارِ متعارفِ مصلح ندارد که باید بر مبنای مصالح و منافع مردم ایران سخن گوید. بلکه کاملاً غریزی و بی تاملِ عقل بر زبان جاری و به بیرون پرتاپ شده است.
همان که امام علی(ع) فرمود:”لسان العاقل وراء قلبه و قلب الاحمق وراء لسانه؛ زبان عاقل پشت قلب او قرار دارد در حالی که قلب جاهل پشت زبان اوست.”
جناب اکبر نژاد در میانهی یک مناظره در خصوص مقاومت مدنی جمله مهمی گفت: “پزشکیان، جلیلی اصلاح طلبهاست.” اما دقیقتر آن بود که گفته میشد در نظام موجود که همه فکرها بسته، عقلها تعطیل و فقط دهان میتواند باز باشد که منویات را تکرار کند، پزشکیان، جلیلی، رییسی، قالیباف، احمدی نژاد، جهانگیری، همتی و … همه مهرههایی مشابه اند، مجسمه هایی با نقوش مختلف برای ایفای نقش در یک تئاترِ صحنه آرایی شده که نویسنده داستان، از قبل می گوید؛ چه بگویند و چه نگویند!
در حقیقت همه این مجسمهها[☆] به سفارش کارگردان داستان، توسط صورتگران مصلح و اصولگرا خلق و به صحنه میآیند، صورتگرانی که گرچه فریاد می زنند مستقلاند اما در خفا؛ متخصص تولید صورت های بی اراده برای آن قادر قدر قدرتند.
صورتگر نقاشند هر لحظه بتی سازند/
وانگه همه بتها را در پیش تو بگذازند/
صد نقش برانگیزند با روح درآمیزند/
چون نقش تو را بینند در آتشش اندازند
بواقع فرقی میان مهره ها و مجسمهها نیست و همه مجسمهها مِترصَدند تا ببیند آقا چه می گوید تا این مِترسَکها هم همان بگویند، تمام شد رفت!
[☆] تعبیر امروزین این مجسمهها در عالم سیاست، همان مِترسَکها هستند.(بر وزن مِترصَد جناب پزشکیان)
