روزهای واپسین سال ۱۴۰۳ را در بدترین شرایط معیشتی، فشارهای اجتماعی و سیاسی و بحران سلامتی پشت سر میگذاریم.
در مقابل ، مقاومت و مبارزه پرفراز و نشیب مردم در زندگی، عمل و گفتگوهای روزمره توده های وسیع مردم در جامعه حاکی از یک میل و اشتیاق و باورعمیق به امکان پذیری و حتی اجتناب ناپذیری یک تغییر بنیادی فوری است.
در سالهای اخیر، زندگی مردم در میان درد و رنج تلاش معاش در همه عرصه های کسب معیشت برای بقاء، در کارگاه ها و کارخانه ها و مراکز کار و زحمت با بیحقوقی و بی ثباتی نیروی کار و لشکر بیکاران، زنانه شدن فقر و افزایش کودکان کار، سخت کوشی کم حاصل کشاورزان در مزارع تحت سلطه مافیای واسطه ها و زیر شعله های زرد و بی رمق دست فروشی افراد بی ثبات کار ، زباله گرد ، کارتن خواب، تن فروش، آوارگی و بی مسکنی، با چشم انداز سلب شدن بدیهی ترین امکانات ضروری از زندگی مردم، بر متن مناسباتی سراسر تبعیض آمیز، در مقابل بیسابقه ترین اعتراضات اجتماعی ، چهره و سیمای آشکار جامعه بوده است.
در چنین فضائی ، دستگیری و زندانی کردن مردم معترض و عصیان زده و عزادار شدن بسیاری از خانواده ها ، فشارهای کمرشکن معیشتی و بحران بیکاری، زیر سایه احتمال جنگ و ویرانی که با پاسخ “نه جنگ میخوایم نه کشتار، رفاه میخوایم ماندگار” مردم روبرو شده ، راههای منتهی به برگزاری جشنها و پایکوبی و شادی کارگران و مزدبگیران، بر مبنای شعف و نشاط عمومی مسدود شده است.
در روزهای انتهای سال ، کارگران، معلمان، بازنشستگان و سایر مزدبگیران، بدون اعمال اراده و حضور مستقیم شان در مذاکرات مزدی، نومید ازاین نمایش تکراری، بی توجه به افزایش مزد دستوری و خشمگین از اینهمه سختی های تحمیل شده با اعتراضات و تلاشهای میدانی تاکید میکنند “تا حق خود نگیریم، از پا نمی نشینیم”.
چنانچه دولت به خواسته مزدبگیران که تعیین مزد مطابق با هزینه های واقعی زندگی ست، تن ندهد، اعتراضات و کشمکشهای گسترده تری را در خیابانها شاهد خواهد بود.
بی تردید مبارزه کنونی برای #رفاه_برابری_آزادی در دل شرایطی است که پس از شروع انقلاب #زن_زندگی_آزادی و استمرار جنبش پر فروغ زنان برای تغییرات بنیادین اجتماعی_اقتصادی ادامه یافته و تاریخ این جامعه را دگرگون خواهد کرد.
با عزم گذر از چنین اوضاع اسفناک و غیرقابل تحمل و با اعلام حمایت و همدردی با خانواده های سوگوار و دادخواه ، زندانیان معیشتی، سیاسی و اجتماعی، عید امسال را بر شانه های زخمی و سفره خالی خود برگزار کرده که چراغ امید و رهائی را بر ورودیهای فردایی بهتر آویخته ایم.
پیشاپیش فرارسیدن عید نوروز و آغاز فصل بهار را که نویدبخش زندگی و تحول و نوشدگی ست، علیرغم تلخکامی های فراوان ، شادباش میگوییم، باشد که مطالبه گری و دادخواهی ما تا دستیابی به رفاه و شادی عمومی در سال آتی پرشورتر از قبل تداوم یابد.
شورای بازنشستگان ایران
۲۵ اسفند ۱۴۰۳
