حاکمیت، مردم و اصل ۲۰ به ۸۰

رضا رضائی

آیا بین حاکمیت و مردم با اصل پارتو یا اصل ۲۰ به ۸۰ رابطه معناداری وجود دارد؟

مقدمه: گرچه اصل پارتو مربوط به مدیریت زمان و افزایش اثربخشی و بهره‌وری است اما بسیاری از حکومت‌ها، حاکمیت‌ها و حتی نظام سلطه از آن در جهت استیلای اقلیت بر اکثریت استفاده می‌کنند. آنها با در اختیار گرفتن ۲۰ درصدی اقلیت مهم و حیاتی که ثروت،قدرت و تبلیغات را در دست دارند، می‌توانند بر اکثریت 80 درصدی که فقط جزئیات کم‌اهمیت را دارند، حکمرانی کنند.

یکم: شاهد این ادعا، حذف جمهور و دموکراسی طی ۴۶ سال گذشته است؛

دوم: شاهد این ادعا، سال ۱۴۰۲ است که اقلیت ۱۰ درصدی، قوه مقننه را به دست می‌گیرد و اکثریت ۹۰ درصدی را از وضع قوانین و مقررات حذف می‌کند؛

سوم: شاهد این ادعا، سال ۱۴۰۴ است که اکثریت مردم از اظهار نظر در مورد مذاکره، توافق، صلح، غنی‌سازی، رفع تحریم، رفع فقر و فساد، منع شده‌اند؛

چهارم: شاهد این ادعا، عدم وجود توان و فرصت اعتراض اکثریت نسبت به وضعیت اسفبار موجود و مطالبه حقوق شهروندی است.

به اعتقاد این کنشگر مدنی:

۱- به نظر می‌رسد که سوءاستفاده از قانون پارتو در علوم سیاسی، جامعه‌شناسی، حکمرانی وارتباط بین دولت و ملت، می‌تواند به عامل مخربی برای نظام‌های اقتدارگرا تبدیل شود چرا که در قانون پارتو به قدرت توده‌ها به‌ویژه توده‌های به ستوه آمده از ظلم وستم اشاره نشده است؛

۲- به نظر می‌رسد که اصل پارتو در مقابل قانون الهی قیام و پیروزی مردم (ناس)، سکوت کرده و به قوانین برهم زننده قوانین آدم‌ها، اشاره‌ای نکرده است؛

۳- به نظر می‌رسد که حکومتی که بر اساس قانون پارتو به دنبال ساختن اقلیت قدرتمند وثروتمند است، می‌داند که همبستگی ملی (توده‌ها) چه قدرتی ایجاد می‌کند، پس به دنبال برهم زدن اتحاد گروه‌ها، طوایف، اصناف، اقلیت‌ها و حتی اپوزیسیون داخلی وخارجی است.

فراموش نمی‌کنیم که ایران ارث پدری آخوندها و نظامیان نیست که هر وقت خواستند، یا تصاحبش کنند، یا غارتش کنند، یا به بیگانه واگذار کنند، یا وجه‌المصالحه در جنگ خود با مردم قرار دهند.

به خاطر داشته باشیم که تاریخ این مرز پرگهر، مشحون از طغیان، سرکشی، شورش، اعتصاب، تحصن، مبارزه منفی، روشنگری، آزادی‌خواهی و عدالت‌طلبی است که حکومت‌ها را یکی پس از دیگری سرنگون کرده است.

توجه، توجه  : تکرار شعار “دشمن هیچ غلطی نمی‌تواند بکند” یا “دشمن غلط می‌کندکه بخواهد غلطی بکند”، به عنوان یک شعار در امتیازگیری مذاکراتی، ممکن است اثربخش باشد اما نباید سایه شوم یک جنگ یا از دست دادن زیرساخت‌های اقتصادی و نظامی را بر سر کشور عزیزمان بگستراند.