گزارش ویژه | خرداد ۱۴۰۳
از: تحریریه هرانا
در حالیکه شش روز نبرد نظامی میان جمهوری اسلامی ایران و اسرائیل در خردادماه ۱۴۰۳ منطقه را در بحران فرو برد، آنچه از چشم بسیاری پنهان ماند، رنج و فشار سنگینی بود که مستقیماً بر دوش مردم ایران وارد شد؛ مردمی که هیچ نقشی در تصمیمگیریهای نظامی نداشتند اما بارِ اصلی عواقب آن را به دوش کشیدند.
۱. خفقان شدید امنیتی و افزایش سرکوب
همزمان با آغاز حملات متقابل نظامی، نهادهای امنیتی در داخل ایران، بهویژه در شهرهای بزرگ مانند تهران، تبریز، شیراز و مشهد، فضای کشور را بهشدت امنیتی کردند. گزارشهای رسیده از «هرانا» نشان میدهد:
بازداشتهای گسترده فعالان سیاسی، مدنی، و حتی شهروندان عادی به بهانه “همصدایی با دشمن”.
افزایش سانسور رسانهای، فیلترینگ شدید اینترنت، و اختلال در شبکههای اجتماعی.
تهدید خانوادههای جانباختگان اعتراضات سالهای اخیر جهت سکوت رسانهای در این شرایط جنگی.
۲. تشدید بحران اقتصادی؛ سقوط ریال، پرواز قیمتها
با شروع جنگ:
نرخ دلار از مرز ۸۰ هزار تومان گذشت.
قیمت کالاهای اساسی بهطور بیسابقهای افزایش یافت.
مردم نگران از گسترش جنگ، به صفهای طولانی خرید اقلام ضروری پناه بردند.
در چنین فضایی، قشر ضعیف جامعه بیشترین فشار را متحمل شد، و صدای اعتراضشان، مانند همیشه، یا نادیده گرفته شد یا با سرکوب پاسخ داده شد.
۳. محرومیت مردم از دسترسی به اخبار واقعی
قطع و اختلال شدید اینترنت، فیلتر شدن VPNها و تشدید سانسور باعث شد:
مردم نتوانند اخبار دقیق و بیطرفانه دریافت کنند.
ترس، شایعه و نااطمینانی بر فضای عمومی حاکم شود.
تنها صدای رسمی، صدای رسانههای حکومتی باشد که جنگ را “پیروزی الهی” مینامیدند، در حالیکه صدای مردم، بهکلی خاموش بود.
۴. بیتوجهی کامل به مردم در سایه تبلیغات نظامی
در طول شش روز جنگ، صداوسیما و دیگر رسانههای رسمی تمرکز کامل خود را بر “اقتدار نظامی”، “پیروزیهای موشکی” و “انتقامگیری” گذاشتند. هیچ اشارهای به:
جانباختگان حملات متقابل اسرائیل به مراکز نظامی ایران،
وضعیت کارگران، معلمان، و پرستارانی که در این دوران نیز حقوق نگرفتهاند،
و یا آوارگی صدها هزار ایرانی که با بحران اقتصادی و روانی مواجه شدند
نشد.
۵. سکوت اجباری؛ مردم بین ترس و خشم
همهپرسی واقعی در خیابانهای ایران نبود، اما نشانهها گویای خشم عمومی بودند:
کاربران شبکههای اجتماعی با خطر دستگیری، از “این جنگ مال ما نیست” نوشتند.
برخی خانوادهها با فرستادن فرزندان خود به خارج، تلاش کردند از خطرات پیش رو دور بمانند.
ترس از حمله هوایی متقابل، حتی در شهرهای مرکزی کشور، بهشدت بالا رفت.
جمعبندی
در شش روزی که جمهوری اسلامی وارد نبرد مستقیم با اسرائیل شد، نه امنیت ملی افزایش یافت و نه عزت مردم حفظ شد. تنها چیزی که برجای ماند، فشار روانی، اقتصادی و امنیتی مضاعف بر مردم ایران بود. آنها که سالهاست زیر بار تحریم، سرکوب و فساد زندگی میکنند، حالا باید بهای یک جنگ دیگر را هم بدهند؛ جنگی که تصمیمش را نگرفتند، اما قربانیان خاموش آن شدند.
اگر با مردمای، صدای مردم باش.
لطفاً این گزارش را به اشتراک بگذارید.
