پیوستن مشروط جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم را، باید از جدیدترین نتایج «سندروم دیرپاشدن از پای میز» دانست.
رهبر جمهوری اسلامی، ۳۰ خرداد ۹۷ با اشاره به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم -و نیز کنوانسیون مقابله با پول شویی- گفته بود: «هیچ لزومی ندارد برویم چیزهایی را که نمیدانیم تهِ آن چیست… قبول بکنیم». در آن زمان، حرف اصلی مدافعان نظام در توجیه موضع رهبر این بود که پیوستن به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم، دست تهران را در حمایت از گروههایی مانند حزبالله لبنان میبندد.
در ۱۱ دی ۱۴۰۳، دوماه بعد از ترور حسن نصرالله و دیگر فرماندهان حزب الله توسط اسرائیل و نابودی ساختار فرماندهی این گروه، در تهران اعلام شد که علی خامنهای با «بررسی» کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم و کنوانسیون مقابله با پول شویی در مجمع تشخیص مصلحت نظام موافقت کرده است.
اخیرا اما، در حالی که حزبالله یا حماس یا جهاد اسلامی در زمان جنگ ۱۲ روزه اسرائیل و ایران حتی توان شلیک یک گلوله در دفاع از جمهوری اسلامی را نداشتهاند -و درست پس از بازگشت تحریمهای شورای امنیت علیه تهران- اعلام شده که مجمع تشخیص، با پیوستن «مشروط» کشور به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم موافقت کرده است.
به این ترتیب، هفت سال پس از تاکید رهبر جمهوری اسلامی مبنی بر اینکه «هیچ لزومی ندارد برویم چیزهایی را که نمیدانیم تهِ آن چیست… قبول بکنیم»، گویی نظام سرانجام متوجه شده که «ته آن چیست».
هرچند شاید دیگر، کمی دیر شده باشد.
🔹 در مورد سندروم دیر پاشدن از پای میز (قمار)، لینک زیر را ملاحظه بفرمایید:
@HosseinBastaniChannel