این روز سرآغاز نزدیک شدن گروههای مختلف به یکدیگر است و میتواند روز «شروع اعلام حضور جمعی» و «همافزایی گروههای هممسیر» نام بگیرد.
هنگامی که این روز از سوی گروههای مختلف به رسمیت شناخته شد، سازماندهندگان و شرکتکنندگان دستاورد خود را گرامی داشتند و از آن برای شروع گام بعدی بهره گرفتند.
برای سازماندهندگان فعالیتهای صنفی روزها شبیه هم نیستند. آنان برای به سامان رساندن جلوهای از حضور جمعی، هفتهها تلاش، اصلاعرسانی و برنامهریزی میکنند تا یک روز که به عنوان «روز بزرگ تجمع» در جمع خودشان انتخاب شده، از سوی جمع بزرگتر و جامعه به رسمیت شناخته شود.
چه روز ۱۸ آذر از سر تصادف و چه با هماهنگی استراتژیک به عنوان «روز اعلام حضور جمعی» از سوی دو گروه بازنشستگان کرمانشاه و کارگران نفت پارس جنوبی انتخاب شده باشد، دست کم:
در کرمانشاه:
در گروه ترکیبی بازنشستگان کشوری و تامین اجتماعی اعم از فرهنگیان، مخابرات، بهداشت و درمان
و در جمع کارکنان نفت:
با ۵ هزار شرکتکننده در راهپیمایی عسلویه
نتیجه چندین هفته تلاش و هماهنگی، به بار نشست.
بازتاب این دو تجمع در جامعه و رسانهها به گونهای شنیده شد که بیشتر رسانهها نتوانستند آن را نادیده بگیرند.
گروههای مختلف مدنی و صنفی طی بیانههایی حمایت خود را اعلام کردند: از جمله سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه از اعتراض کارگران پیمانکاری پارس جنوبی حمایت کردند.
شعارهای خلاقانه و انرژی متفاوت این دو گروه، برای برخی از گروهها الهامبخش بوده است، چرا که در گروههای مختلف آنها را بازنویسی کردند و به اشتراک گذاشتند.
داوطلب
