عبدالله مهتدی، دبیر شورای مدیریت گذار: به کمک مردم ایران بشتابیم، اما تسلیم گروگانگیری و باج ­خواهی جمهوری اسلامی نشویم

شیوع بیماری کرونا و گسترش وسیع آن تمام معایب ذاتی جمهوری اسلامی را عیان کرده است. سوء نیت و خباثت، دروغگوئی و وقاحت، بی­ لیاقتی و هرج و مرج و شلختگی مدیریتی این رژیم در حد اعلای خود و جلوی چشم تمام مردم ایران نمایان شده است.

ویروس کرونا از ایران سر برنیاورد، و تنها در ایران هم قربانی نگرفته است. اشتباهات کوچک و بزرگی هم از سوی خیلی از کشورها در مقابله با این بیماری فراگیر صورت گرفته است. اما تنها در ایران است که این بیماری خطرناک در دست حاکمیت به یک حربه سیاسی علیه مردم خود و علیه همه جهان و به ابزاری برای گروکشی و اخاذی تبدیل شده است. تنها در ایران است که رژیم حاکم رنج و محنت و قربانی مردم خود را وجه­ المعامله اهداف سیاسی تبهکارانه خود قرار می­دهد.

نه فقط با پنهانکاری و کتمان حقیقت، مردم را غیر مسئولانه در معرض این بیماری رها کردند، نه فقط قرنطینه نکردند و با این عمل تبهکارانه موجب گسترش بیماری شدند، نه فقط مدت­ها اماکن مذهبی را تعطیل نکردند و گذاشتند مردم به کام بیماری کشیده شوند، بلکه کمک­های پزشکی و داروئی آمریکا را هم رد کردند و پزشکان بدون مرز فرانسه را هم از ایران اخراج کردند.

کاملاً روشن است که رژیم جمهوری اسلامی در واقع مردم خود را به گروگان گرفته و دارد از آن برای کمپین رفع تحریم­ ها بهره­ برداری می­کند. به گفته آقای فریدون احمدی دارد مثل گدائی عمل می­کند که برای جلب کمک رهگذران کودک افلیج و بیماری در کنار بساط تکدی خود نگاه داشته و این کودک بخت­ برگشته را وسیله گدائی قرار می­دهد، و فقط هم پول نقد طلب می­کند.

در این راستا جمهوری اسلامی مظلوم­ نمائی را با تهدیدهای تروریستی هم توأم می­کند. روحانی صراحتاً جهان را به صدور ویروس کرونا تهدید می­کند و شریرانه می­گوید فاصله لندن و پاریس از تهران چند ساعت بیشتر نیست. او قبلاً هم تهدید به صدور مواد مخدر به اروپا کرده بود. این نوع تهدیدهای تروریستی به معنای بازی کردن با جان و امنیت مردم جهان به منظور گروکشی و اخاذی از دنیاست. از حق نباید گذشت که «مواد مخدر» و «ویروس کرونا» محصولات درخوری هم برای صدور انقلاب اسلامی ایران به خارج هستند.

من هم معتقدم که تحریم روی مردم ایران باید برداشته شود، اما کدام تحریم؟ تحریمی که می­توان و باید برای رفع آن کمپین راه انداخت، در واقع تحریم مواد پزشکی و داروئی از طرف جمهوری اسلامی روی مردم و دستگاه پزشکی کشور است. باید جمهوری اسلامی را وادار کرد با پولهای بلوکه شده ایران در بانک­های چین، به خرید مواد و نیازمندی­ های پزشکی و داروئی و ارسال آن به کشور اقدام کند. بانک­ های معینی در کشور سویس کاملاً معافیت دارند که در نقل و انتقال این پول­ها به منظور خرید مواد پزشکی و داروئی و خوراکی و ارسال آن به ایران واسطه شوند و کمک کنند. همچنین باید خواست که بیت رهبری تحریم مالی را از روی مردمش بردارد و اجازه دهد در این دوره بحران و سختی دستگاه­های پزشکی و درمانی و خدماتی کشور حداقل به بخشی از صد میلیارد دلار ثروت به سرقت رفته عمومی از سوی بیت رهبری و بنیادها و شرکت­های اختاپوسی آن دسترسی پیدا کنند. از این ثروت به تاراج رفته نه برای موشک­ پرانی به سعودی و تجهیز نظامی حزب­ الله و دیگران بلکه برای خدمات پزشکی و تأمین یارانه­ های ضروری برای خانواده­ های کم­ درآمد باید استفاده شود. این تحریمی است که در وهله اول باید برداشته شود. تحریم­ های بین­ المللی نیز صد البته باید برداشته شوند و ایران بتواند جایگاه شایسته خود را در جامعه جهانی و در اقتصاد جهانی پیدا کند. اما یک چنین چیزی در عالم واقع بستگی به تغییر و شیفت اساسی در سیاست و عملکرد سیاسی جمهوری اسلامی و دست کشیدن آن از هسته اصلی ایدئولوژی و استراتژی نظام حاکم است. درواقع، قفل تحریم­های بین­ المللی بدون تغییر نظام جمهوری اسلامی و گذار از آن باز نخواهد شد.

در این شرائط باید بدون اینکه تسلیم گروگانگیری و اخاذی جمهوری اسلامی شویم، به کمک مردم بشتابیم. نباید به خاطر ملاحظات انسانی به حقی که داریم، در دام گذشت نسبت به گروگانگیری و اخاذی جمهوری اسلامی بیفتیم. جمهوری اسلامی و ماله­ کشان آن کمپینی راه انداخته ­اند که اشک جهانیان را درآورند، ولی در پشت آن مقاصد و سیاست­های تبهاکارانه­ای هست که مستقیماً علیه مصالح همان مردمی است که ظاهراً سنگش را به سینه می­زنند. به جای درغلتیدن به این کمپین ریاکارانه، باید از کمپین­ هائی پشتیبانی کرد که جنبه اخلاقی و انسانی مسأله را با گفتمان درست سیاسی پیوند می­دهند. نامه چهارده برنده جایزه نوبل نمونه خوبی از این دیدگاه است. نامه سرگشاده بیش از هزار تن از شخصی­ت های پزشکی، علمی، فرهنگی و سیاسی که صدها تن از آنان در داخل ایران هستند، نمونه خوب دیگری است. همه، پزشکان، کارکنان بهداشتی، شخصیت­های علمی و فرهنگی و ورزشی و سیاسی در داخل و خارج کشور و به طورکلی همه علاقمندان می­توانند پتیشن این کمپین را امضا کنند.

در کنار این­ها و شاید مهمتر و کار سازتر از این­ها، باید به گروه­ های همیاری مردمی در داخل کشور، که علیرغم همه دشواری ها و موانع دارند علیه کرونا و در خدمت به مردم و کادر پزشکی و درمانی تلاش می­کنند، کمک کرد. این گروه ­های مردمی و خودجوش در سخت ترین شرائط و با کمترین امکانات خدمت بزرگی انجام می­دهند. کمک­های حتی کوچک ما می­تواند برای آنها مایه دلگرمی و برای نیازمندان تحت پوشش آن­ها سودمند باشد و به پاگرفتن بیشتر جنبش ­های مدنی در کشور هم خدمت کند.