احتمال وقوع زلزله ای جدید و ریزش حکومت
شرایط زندگی در ایران به شدت سخت و متزلزل شده است. مردم ناامید از آینده خود و کشور، درگیر مشکلات شدید معیشتی و خشمگین از مدیریت حاکمان نظام هستند. این خشم را می توان در عصبیت جامعه مشاهده کرد. عصبیتی که از درون خون هر شهروند ایرانی را به جوش آورده و هر لحظه ممکن است فوران کند.
جنب و جوش عجیبی در ایران حاکم است که ناشی از نارضایتی و تحت فشار بودن اقشار مختلف است. مردم به سختی تلاش می کنند تا زیر چرخ های اقتصاد دستوری نظام له نشوند، اما پر واضح است که این وضعیت مدت زیادی پایدار نخواهد بود، چرا که اقشار ضعیف جامعه تاب این همه فشار را ندارند.
مردم به صورت فردی و در گپ و گفت های روزانه خود با یکدیگر مدام از تغییر و به پایان رسیدن عمر این حکومت حرف می زنند. موضوع تغییر رژیم وجه مشترک تمامی اقشار جامعه گردیده و در محافل مختلف اعم از فضای بازار و تجارت تا مساجد و نیروهای سنتی حامی انقلاب شنیده می شود. صحبت هایی که امروز با موضوع قرارداد ننگین با چین نیز حس ملی گرایی را در مردم زنده تر کرده و اقدام حکومت را مصداق عینی خیانت برای بقا قلمداد می کنند.
این یعنی بحران “هویت و اعتماد” برای نظام، و آغاز مرحله گذار از حکومت اسلامی به دست مردم .
از سوی دیگر این جنب و جوش در سطح شهر توسط نیروهای امنیتی و انتظامی نیز به عینه قابل مشاهده است. خودروها و نیروهای ضد شورش که قبلاً تنها در زمان های خاص در خیابان دیده می شدند، الان مدام در سطح شهرها گشت زنی دارند و در میادین بزرگ نیروهای یگان ویژه به صورت مداوم مستقر هستند .
حکومت زنگ خطر از سوی مردم را شنیده و خود را آماده برای برخورد و سرکوب کرده و نمی خواهد غافلگیر شود. نیروهای وابسته به نظام و نیروهای امنیتی که در همین جامعه زندگی می کنند و به خوبی از خشم و تنفر جامعه نسبت به نظام و رهبرانش باخبرند، لذا اضطراب و استرس مضاعفی در میان نیروهای حکومت دیده می شود.
نکته جالب تر اینجاست که بسیاری از حقوق بگیران وابسته به نظام نیز در جرگه معترضان به حکومت وارد شده اند و دیگر به خاطر وابستگی های مالی از نظام حمایت نمی کنند. چراکه میزان فشار معیشتی و کاهش درآمدها به قدری در برابر نوسانات ارزی و تورم زیاد است که دیگر حتی حامیان سابق و وابسته به نظام نیز قادر به تحمل این شرایط نیستند.
اعتراض و ابراز تنفر نسبت به رهبران نظام علنی شده و مردم منتظر یکدیگر هستند تا یک جرقه ای زده شود و تحولی دیگر رخ دهد. افراد و اقشار مختلف به خصوص جوانان با ابراز اینکه “چیزی برای از دست دادن ندارند”، خود را آماده یک تحرک و تحول بزرگ کرده اند تا وضعیتشان تغییر کند. چرا که در چنین شرایطی هیچ نقطه امیدی برای آینده خود و کشور متصور نیستند. مردم هر روز نسبت به روز قبل به لحاظ مالی و معیشتی جایگاه خود را از دست می دهند و در باتلاق مشکلات فرو می روند و تنها نقطه نفس کشیدن خود را رهایی از دست این حکومت می دانند. مطمئنا زلزله و تحول دیگری در راه است…
کیا حمیدی
