راحله احمدی، فعال مدنی و مادر صبا کردافشاری، بهمنماه سال گذشته، پیش از انتقال به زندان اوین برای سپری کردن دوران محکومیت خود گفته بود: «میروم زندان اوین پیش دخترم صبا و دخترم سوگند را در زندان بزرگتری تنها میگذارم.»
این جمله فریاد تمام مادرانی است که عزیزی در بند دارند یا خود در زندان اسیرند؛ توصیف دلتنگی، دوری و تمام ناحقیهای روا شده بر خود و فرزندانشان که خواهان آغوش مادران شجاع و مطالبهگر خود هستند.
فشار این دلتنگیها برای زنانی چون فرنگیس مظلوم، راحله احمدی و منیره عربشاهی در مقابل بقیه زنان آزاده و آزادیخواه مضاعف است. هرچند رژیم جمهوری اسلامی همیشه از شگرد سرکوب، آزار خانوادهها برای اعترافگیری یا ساکت کردن و فشار بر زندانیان استفاده کرده است، ولی این مادران زمانی که فرزندانشان به ناحق و با اتهامات واهی روانه زندان شدند، سکوت را جایز ندانسته و خود مطالبهگر و دادخواه صدای فرزندانشان شدند. حال که تعداد مادران دادخواه رو به افزایش است، رژیم با گشودن پرونده اتهامات جداگانه برای مادران این زندانیان، اهرم فشار را محکمتر از قبل میفشارد.
با صدور احکام جدید برای این مادران، فشارهای روانی و عاطفی تازهای بر این خانوادهها وارد میشود. این مادران، با قرار گرفتن در دوراهی “سکوت و فرزندانی آزاد و یا طغیان و فرزندانی در بند” قرار میگیرند. یک دوراهی پر از درد و سوال، انتخابی طاقتفرسا و قدم گذاشتن به راهی پر از دلتنگی و چشم به راه بودن.
مادرانی چون راحله احمدی مادر صبا کردافشاری، منیره عربشاهی مادر یاسمن آریانی و فرنگیس مظلوم مادر سهیل عربی به ناچار تن به برگزیدن حبس و همراهی فرزندان دربندشان داده و فرزندان دیگر خود را در زندانی بزرگتر تنها گذاشتند.
«من می روم پیش صبا تا سوگندهای بیرون از زندان لبخند و آرامششان ابدی شود. ما با هم هستیم و پشت هم را خالی نمی کنیم»
این پیام تمام مادران #چشم_براه است.
#شورای_مدیریت_گذار
