اولین کنفرانس خبری ابراهیم رئیسی دو روز بعد از پیروزی اش (دوشنبه ۳۱ خرداد ۱۴۰۰) برگزار شد. کنفرانسی که بسیاری چشمان را در داخل و خارج به آن دوخته بودند تا ببینند او چه خواهد گفت. اما او فقط سعی کرد زمان را به پایان برساند. رئیسی برخلاف مناظره ها و کمپین انتخاباتی، لحنی خشک و بی روح را به اجرا گذاشت که به اعتقاد من جواب هایی بود که آنها را تمرین کرده بود.
ظاهرا انتقادات زیادی که به او در زمینه عدم کنار هم گذاشتن صحیح واژه ها صورت گرفت، او را به این مسیر کشانده بود تا اولین کنفرانس خبری اش را «کوتاه» و بسیار «خشک و بی روح» برگزار کند. با این حال نکات زیر در این نشست خبری اهمیت داشت:
۱- پاسخ صریح و کوتاه «خیر» که او در مورد دیدار با بایدن داد، مورد توجه کاربران ارزشی در فضای مجازی قرار گرفت.
۲- او با وجود اینکه سعی می کرد جملاتی را که حفظ کرده در مقابل سئوالات بیان کند، اما در بخش های پایانی هر سئوال از نقش خود خارج میشد و کلمات باز هم بدون هماهنگی ذهنش به بیرون منتقل می شد. اگرچه به نسبت مواقع دیگر تعداد آن معدود بود.
۳- از استراتژی سئوال در برابر سئوال استفاده کرد تا از فشارهای برخی سئوالات عبور کند و یادآور محمود احمدی نژاد باشد.
۴- رئیسی از برجام حمایت کرد و خواهان بازگشت آمریکا به برجام شد. برخلاف نظرات قبل از ریاست جمهوری اش که معتقد بود برجام خسارت محض است، سعی کرد چهره ای حامی برجام به آمریکا منتقل کند.
۵- در حوزه اقتصاد داخلی تکیه او بر خودکفایی کالاهای اساسی بود. جدایی کالاهای اساسی از واردات که مشخص نیست با چه مدل قرار است اجرایی شود؟ آیا مدل چین مائو را در ذهن دارد؟ آیا قرار است همه مایحتاج مان را در داخل تولید کنیم؟
۶- نگاه «قُلکی» به ایرانیان خارج، از نکات عجیب این نشست خبری بود. او از حضور ایرانیان و سرمایه گذاری در داخل استقبال کرد، اما یادمان باشد حسن روحانی در سال ۹۲ از باز کردن درها برای بازگشت ایرانیانی گفت که خودشان را به لحاظ فرهنگی و سیاسی از ایران جدا کرده بودند. این نگاه که ایرانیان می تواند از خارج آمده و در ایران سرمایه گذاری کنند، درعین حال که تاکید زیادی بر مبارزه با فساد از سوی او تکرار میشود، شرایطی را پدید می آورد که هیچ کدام از ایرانیان نمی دانند ممکن است سرنوشت نمازی ها، کاوه مدنی ها و برادران علائی گریبان آنها را بگیرد یا خیر؟ تضمن اینکه سرمایه خود را به داخل ایران بیاورند و با سوء ظن ها و نگاه های امنیتی با آنها برخورد نشود، چیست؟
۷- به سراسر نشست خبری او نگاه کنید. در بیان مطالبی که بر زبان می آورد، هرگز خود واقعی اش نبود. بی روح بودن ادای کلمات، نشان می داد از عمق وجودش حرف نمی زند. بلکه بیشتر سعی می کند مانند یک نمایش آماده و تمرین شده کلمات را ادا کند.
۸- نشست خبری او فضایی کاملا جدی داشت. هیچ طنز و احساس صمیمیتی میان او و خبرنگاران دیده نشد. چه محمود احمدی نژاد و چه حسن روحانی در نشست های خبری سعی می کردند با مدیریت جلسه فاصله خود را با خبرنگاران کم کنند. اما در مورد رئیسی شرایط متفاوت بود و ظاهرا نیاز به این کار نمی دید.
۹- سئوال خبرنگار AFP در مورد حکمرانی شهید بهشتی بسیار عجیب بود. تا این حد که شاید بتوان گفت سئوالی بود که تیم رئیسی دوست داشت آن سئوال پرسیده شود و به خبرنگار رسانده شده بود. این درحالی بود که هیچ کس سئوالی در مورد کرونا نپرسید. موضوعی که بعد از تحریم، مساله دوم کشور است.
رئیسی هیچ سخن قابل تامل و روشنگرانه ای در مورد کابینه اش بیان نکرد. ظاهرا همچنان سیاست بسته بودن دایره تصمیم گیران حلقه مرکزی او برقرار است.
مهمترین سئوالی که بسیاری منتظر بودند از او پرسیده شود، سئوال در مورد اعدام های ۶۷ بود که خبرنگار الجزیره پرسید. البته سئوال درست ترجمه نشد. اما رئیسی کاملا متوجه سئوال شد و پاسخی که آماده کرد بود را هم ارائه کرد. او سعی کرد تهدید این سئوال را به فرصت تبدیل کند و خود را مدافع حقوق بشر معرفی کند. به اعتقاد او تمام اعدام ها به خاطر رعایت حقوق بشر انجام شد که مورد ترور و خشونت قرار گرفته بودند. با این پاسخ اولا مشخص نشد، او حضور در این اعدام ها را تایید کرد یا نه؟ ضعف ترجمه صریح سئوال و پاسخی که رئیسی داد، پرونده این سئوال را همچنان باز گذاشت.
امتداد
