این وضعیت محصول توسعه نامتوازن است و تبعیض، نه تحریم.
اینها بخشی از گفتههای کاوه مدنی فعال و دانشمند محیط زیست ایرانی است که دربارهی دسترسی مردم در استانهای محروم به آب بیان شده است. وقتی کلمات به کف میرسند تنها کلمهای که تصریح بر محرومیت دارد بیآبی است. این یک کلمهی مفهومی است که سلامت روان کودکان و به ویژه برای دختران کودک است که بهداشت فردی آنان را هدف گرفته است.
آنها به مرحلهای رسیدهاند که دیگر به امکان ادامهی تحصیل امیدی ندارند، حق انتخاب، در آنچه که جمهوری اسلامی برایشان در جهنم کودکان در ایران ترسیم کرده ندارند. بیآبی همه هویت آنان را نشانه میرود. ازدواج در کودکی را برایشان رقم میزند و یک زنجیرهی بیانتها که هر بار میاندیشی از این بدتر امکان وقوع ندارد اما هر بار سطح عمیقتری از این جهنم را به کودکان ما نشان میدهند. جهنم بیآبی، جهنم کودک بودن، جهنم زن بودن در ایران.
