طالبان در مسیر تصرف قدرت سیاسی و تحمیل عقب گردی در مسیر توسعه افغانستان است.
در طول یک و نیم دهه گذشته به رغم وجود فساد اداری آشکار در افغانستان ،اما در مجموع بسترهای ذهنی و عینی توسعه در این کشور فراهم شده بود.
دانشگاهها در شهرهای بزرگ دولتی و خصوصی فعال بودند و چهره های اندیشگی مجالی برای گفتگو با یکدیگر یافتند. زنان و رسانه ها بالنده تر از هر زمان در جامعه مدنی افغانستان درخشیدند و هنرمندان افغانستان جانی تازه یافتند. حتی صنایع کوچک افغانستان راه خود را بازیافته بودند وبی رانت بورژوازی مولد در حال شکل گیری بود
اما افغانستانی رو به توسعه دشمنان منطقه ای زیادی داشت و حیات خلوت سازمان های امنیتی منطقه همسویی با این روند نمی توانست نشان دهد. طالبان زیر سایه این ستیز امنیتی با توسعه افغانستان دستاوردهای لرزانش را به نابودی می کشاند وزن ستیزی و دانش کشی را وجه همت خود قرار داده است.
صف بندی دولت های منطقه سکوت دربرابر این جنایت بشری را نشان می دهد. افغانستان که زمانی یکی از ستون های عرفان متعالی بود اکنون به پایگاه حضیض ترین درک ارتجاعی از دین تبدیل شده است.
سکوت تمام دولت های منطقه دربرابر این رویداد واز جمله ایران، ادامه بحران اخلاقی وبی اعتنایی به سرنوشت توسعه جوامع دین دار است.
طالبان به تنهایی شاخص های عقب ماندگی کشورهای اسلامی را جابجا خواهند کرد. نیروهای ملی ایران در برابر موج.طالبانیسم مسئولیت بزرگی دارند و جملگی باید هر گونه سازش و به رسمیت شناختن سیاسی حکومت احتمالی طالبان را قویا محکوم کنند.
به رسمیت شناختن حکومت احتمالی طالبان ، هیچ منافعی برای مردم ایران ندارد و پذیرش تاخیر توسعه افغانستان از طریق طالبان ،تن دادن به زنجیره عقب ماندگی جغرافیای تاریخی ایران و ژئوپلیتیک آسیایی آن است.
تجربه سکوت دربرابر طالبان یک خطای راهبردی ملی است و همتراز خاطره سقوط دولت مصدق و تحمیل چند دهه تاخیر در بستر سازی توامان دموکراسی و توسعه است.
نیروهای ملی ایران باید با واکنش پرقدرت و فراگیر پیامی ماندگار در حمایت از جامعه مدنی افغانستان از خود برجای گذارند و حمایت از دموکراسی افغانی را در پروژه نقد قدرت قرار دهند
سکوت در برابر گسترش طالبان شرمندگی تاریخی برای ایران فراهم خواهد کرد و همواره باید عذر خواه این خطای سکوت باشیم.
حمایت از غنی- عبداله امروز بر هرنوع نقد به ساختار فاسد اداری و ضعف دموکراسی افغانی مرجح است
مسیر ژئوپلتیک توسعه اقتصادی ایران در آسیای میانه بدون افغانستان کاملا شکننده است و طالبانیسم مقصد نهایی ایران را با تشکیک روبرو خواهد کرد
جواد رحیم پور
