ابراهیم رئیسی در اولین گفتگوی تلویزیونی خود ۱۵ وعده و برنامه های دولت خود را مطرح کرده است. وعده هایی که عمدتا مربوط می شدند به فاجعه کرونا در ایران، مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم و مذاکرات برجام.
وی در رابطه با تولید واکسن داخلی برای اولین بار اعتراف کرد که تولید واکسن داخلی به حد مورد نیاز نرسیده است: «تولید داخل نمیتوانست نیاز به واکسن را تامین کند زیرا برای واکسیناسیون داخلی نیازمند ۱۰۰ میلیون دز واکسن هستیم.»
رئیسی بار دیگر وعده ساخت یک میلیون مسکن را نیز تکرار کرد، اما اشاره ای به تهیه منابع مالی مورد نیاز برای اجرای این پروژّه نکرد و فقط به وظایف دولت و بخش خصوصی و انبوه سازان اشاره نمود.در رابطه با وضعیت اقتصادی کشور رئیسی از همکاری محافل علمی با دولت صحبت کرد و ابراز امیدواری نمود دولت وی شرایطی را پیش بیاورید که کاملاً ثبات در بازار حاکم شود.
مابقی وعده های رئیسی در حقیقت ابراز امیدها و آرزوهای او بودند تا وعده های مشخص برای بهبود وضعیت معیشتی مردم. آرزوهایی که با اما و اگرهای بسیاری همراه بودند و «انشاالله» هم چاشنی آن می شد. برای مثال وی می گوید «اگر ظرفیت تولید را فعال کنیم هم بخشی از بیکاریمان حل می شود و هم اینکه تولید فعال می شود لذا از همینجا به تولیدکنندگان میگویم که تولید را افزایش دهید زمینه برای صادرات کاملاً فراهم میشود.»
اما رئیسی به تولیدکنندگان نمی گوید که دولت وی ارز مورد نیاز آنها را چگونه می خواهد تامین کند، از طریق کدام درآمد ارزی؟ در حالیکه بدلیل در بن بست قرار گرفتن برجام و عدم تصویب طرح FATF منابع و درآمدهای ارزی جمهوری اسلامی به حداقل خود رسیده است.
اگرچه رئیسی در سخنان خود سعی کرد که در رابطه با برجام ایجاد امید کند و وعده آغاز مجدد مذاکرات هستهای را داد اما واکنش بازار ارز به این سخنان و افکار عمومی نشان دادند که وعده های رئیسی جدی گرفته نشده اند.
وی در ادامه وعده های توخالی خود صحبت از ثبات در کشور و آماده بودن شرایط برای سرمایه گذاری کرد. این وعده نیز کاملا توخالی است به این دلیل بسیار ساده و همه فهم که اقتصاد ایران به نفت و تعاملات بانکی با جهان وابسته است و باز شدن صادرات نفت و راه افتادن مراودات بانکی در گرو مذاکرات برجام و کاهش تنش با امریکا است.
از سوی دیگر در حالیکه جمهوری اسلامی در پی تکمیل قرارداد ۲۵ ساله با چین و قراردادهای طولانی مدت با روسیه است و در حالیکه رژیم تصمیم نهایی خود را گرفته است تا با نظم جهانی وداع کند و در دامن چین و روسیه قرار گیرد و بر سرعت غنی سازی اورانیوم برای رسیدن به نقطه غیر قابل بازگشت در تولید سلاح اتمی نیز افزوده است، چگونه مردم ایران و سرمایه گذاران خارجی می توانند به این وعده ها باور داشته باشند.
افزایش بلافاصله قیمت ارز پس از وعده های رئیسی نشان از پوچ و توخالی بودن این وعده ها است.
