به مناسبت روز جهانی غذا: سفره های بیش از هفتاد درصد از مردم ایران خالی از مواد غذایی لازم

۱۶ اکتبر روز جهانی غذا است. غذایی که انتخاب می‌کنیم و نحوه مصرف آن بر سلامت و سیاره ما و همچنین سیستم‌های کشاورزی و غذایی و اقلیم نیز تاثیر می‌گذارد. شعار امسال این است: «اقدامات ما، آینده ماست».

چنین روزی یادآور سفره های خالی بسیاری از ایرانیان است. سفره هایی که بدلیل تورم لجام گسیخته، فاقد مواد غذایی بنیادی و دارای پروتئین لازم، مانند گوشت و لبنیات، شده اند.

در اثر چنین شرایطی است که اکثریت جمعیت کشورمان به سمت مصرف بیشتر نان و برنج و مواد نشاسته‌ای که ارزان‌تر و فاقد ارزش غذایی کافی هستند، سوق داده شده اند، تا تنها شکم‌شان را سیر کنند. شرایطی که موجب سوء‌تغذیه و کاهش مقاومت بدن، بویژه در شرایط کنونی که هنوز ویروس کرونا در ایران تحت کنترل قرار نگرفته است، شده است.

مطابق گزارش‌ های رسمی از سوی دولت جمهوری اسلامی «در سه سال گذشته، هفت دهک جامعه نتوانسته‌اند مقدار کالری موردنیاز و استاندارد را مصرف کنند و این نشان می‌دهد که امنیت غذایی در ایران به خطر افتاده است.»

همچنین مطابق گزارش وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی «مصرف گوشت در کلیه دهک‌های درآمدی جامعه ایران از نصف کمتر شده است و مردم در سال ۱۳۹۸ به نسبت سال ۱۳۹۰ کمتر برنج، گوشت و لبنیات مصرف کرده‌اند. این در حالی است که برای تامین اقلام ضروری و مواد خوراکی پرمصرف هزینه بیشتری نیز پرداخته‌اند؛ به‌ عبارت‌ دیگر بیشتر خرج کرده‌اند اما کمتر خورده‌اند.»

در چنین شرایطی رئیس دولت جمهوری اسلامی به گشت و گذارهای استانی مشغول است و مجلس اسلامی نیز در پی تصویب طرح «صیانت از فضای مجازی» و «محرمانه و امنیتی اعلام کردن منابع مالی مسئولین» است. دو طرحی که در واقع دو روی سکه هستند.

مافیای حاکم بر کشور نگران از افشای فساد و غارت اموال عمومی از یک سو طرح «صیانت از فضای مجازی» و از سوی دیگر طرح محرمانه اعلام کردن منابع مالی مسئولین» را در دستور کار مجلس دست نشانده ولایت قرار داده است تا علت اصلی بحران معیشت مردم و نقش «کاسبان تحریم» در خالی کردن سفره مردم برملا نشود.

در چنین شرایطی است که حاکمیت برای انحراف افکار مردم از عامل اصلی همه این بلایا، که همانا رهبر جمهوری اسلامی علی خامنه ای است، رئیس بانک مرکزی دولت روحانی را به ده سال زندان محکوم می کند.

این عاقبت سران و مسئولین حکومت های دیکتاتوری و توتالیتر است که بعد از هر تغییر در دستگاه اداری کشور، تعدادی باید قربانی رهبر شوند و همه تقصیرها بر گردن آنها انداخته شود.