آن تصویر نخست زنان بی حجاب جلوی سردر دانشگاه تهران ، نافرمانی مدنی بود. ارزشمند بود. تصویر واکنشی محجبه ها ضد نافرمانی مدنی بود. ارتجاعی بود. در وضعیت عادی تصویر محجبه ها هیچ ایرادی نداشت اما ارزش تصویر را موقعیت تعیین میکند. تصویر محجبه ها به این دلیل ضد ارزش شد که خواست تصویر نخست را خفه کند. تداوم سلطه و علیه تکثر بود.
از تقابل این دو تصویر، تصویر سومی هم خلق شد. تصویر ایران مدنی. سنتزی بر تز و آنتی تز شد. محجبه در کنار بی حجاب قرار گرفت. بین محجبه ها هم تفاوت است. از حجاب سفت و سخت تا حجاب نرمتر. اما مهم همان خنده هایی است که بر لبانشان نقش بسته. تصویر ایران ایده آل ماست، ایران آینده ما. جایی که حجاب اجباری نباشد تا در نبود اجبار، آزادی بروید.
تصویر سوم بر دوش مقاومت تصویر نخست می ایستد و خلق میشود و تضاد را به همزیستی مسالمت آمیز تبدیل میکند و تنوع را به رسمیت میشناسد. این تصویر سوم همان ترجمه شعر وطن است:”همه با یک نام و نشان به تفاوت هر رنگ و زبان …همه شاد و خوش و نغمه زنان به صلابت ایران جوان”.
این تصویر ِآینده ماست که برای تکثیرش در عرصه عمومی تلاش میشود. تصویر ایران پر از تکثر و پر از وحدانیت. این تصویر، تصویر ” ایران مدنی” است که از کشف حجاب و حجاب اجباری به آزادی حجاب میرسد.
