مذهبی باشید یا غیر مذهبی فرقی نمیکند. مناسک فرمی از زبان هستند. به عبارتی زبان به الفبا محدود نمیشود، در رویکرد پراگماتیستی زبان شامل همه پدیده هایی میشود که به ما پیامی منتقل میکنند یا برای ما پرسشی طرح یا مخاطب را بسیج یا او را فریب می دهند.
تصویر ظاهرا از ناآرامی های اصفهان است زمانی که تاب حکومت در تحمل اعتراض مدنی مردم به پایان رسیده و با درفش به میدان آمده، خیمه ها را آتش زده تا زبان اعتراض تشنگان اصفهانی را بِبُرّد.
این همان خط بطلانی بر ایده ای است که معتقد بود حاکمیت در سرکوب تبعیض قائل است. غافل از اینکه حاکمیت، اصل اساسی دارد و آن هم سرکوب هر گونه تجمعی است که بنیانهای ایدئولوژیکش یا نظم مستقر را به چالش میکشد.
حاکمیت ایران در این باره تعارف ندارد، خوزستانی و اصفهانی، درویش شیعه و سنی مذهب و…. را سرکوب میکند. حاکمیت ایران جامعه را یکدست و زبان بسته میخواهد.
اما واقعیت این است این ماموریت غیر ممکن است. این جامعه را حتی اگر چند میلیون دیگر مهاجرت کنند نمی توان ساکت کرد و زمان به نفع شهروندان معترض خواهد گذشت چرا که هم اعتراضها از تنوع شکلی و جغرافیایی برخوردار شده و هم بازه زمانی شان کم شده.
این دستگاه سرکوب است که دیر یا زود خسته خواهد شد و تسلیم اراده مردمی میشود که به شکلهای متنوع نظم موجود را به چالش میکشند. گاه در خیابان، گاه در شبکه های اجتماعی، زمانی با زندگی روزمره بنیانهای ایدئولوژیک نظام مستقر را لرزان میکنند. تصویر نمادین چه اصل باشد چه مونتاژ بازسازی تشنگان و ستمگران است.
خیمه های آتش زده در بیابان بی آب و پلیس باتوم به دست با چهره ای پوشیده. گویی تکه های تئاتری از عاشوراست که دو قطبی ستمگر و ستمدیده را بازسازی میکند. نمایش خشونت عریان است، بطلانی بر تمام شعارهای حکومتی ایدئولوژیک که مشروعیت خود را میخواهد از عاشورا بگیرد و چون یزید عمل کند.
پرسشی که پیش می آید حاکمیت ایران تا کجای کار می خواهد مردم خسته و خشمگین از حکمرانی نامطلوب را سرکوب کند؟ جمهوری اسلامی راهی ندارد یا باید در شیوه حکمرانی اش تغییرات اساسی ایجاد کند یا تسلیم اراده ملت شود. کره شمالیزه کردن ایران خوابی است که تعبیری ندارد. این اعتراضها در دهه آینده تشدید خواهند شد و حاکمان جمهوری اسلامی مجبور به تصمیم گیریهای دردناک خواهند شد.
شما ببینید در اصفهان مردم هوشمند چگونه شعار مرگ دیکتاتور دادند تا نشان دهند مساله بی آبی نه مساله فنی که سیاسی است. با این شعار اصل حکمرانی نامطلوب را هدف قرار دادند. حکمرانی که بحران آب تنها یکی از محصولاتش است.
