یک مدافع حقوق بشر همواره حکومتها را مورد خطاب قرار میدهد. بزرگترین خطکشی بین حقوق بشر و سیاست، مسأله نگاه به قدرت است.
در زمان تأسیس کانون مدافعان حقوق بشر، در نامهای تاکید کردیم که حضور در قدرت سیاسی به منزلهی استعفا از کانون باشد. امیدوارم این موضوع سرمشق سایر مدافعان حقوق بشر نیز بشود.
بعد از انقلاب ۵۷ طرفداری از حقوق بشر مانند این بود که بمبی دستتان بگیرید و به خیابان بروید.الفاظی مانند طرفدار حقوق بشر، فمنیست یا دموکرات توهین و ناسزا تلقی میشد.
پاسخ به چرایی وضعیت حقوق بشر در ایران را باید در عملکرد حکومت جست و جو کرد.
در ایران، اسلام یعنی عقاید یک نفر و آن یک نفر هم علی خامنهای است. حکومت استبداد دینی در ایران کوچکترین نرمشی به نفع مردم نمیکند.
مردم در ایران خیابان را برای بیان اعتراض انتخاب کردهاند چرا که حرف منطقی به گوش حکومت نمیرود و فعالیت مدافعان حقوق بشر باعث بهبود شرایط نشده است.
متن کامل گفتگو را در این لینک دنبال کنید
