تجمع های سراسری امروز آموزگاران و فرهنگیان نمایشی بود غرور انگیز از خود آگاهی جمعی و اراده ای جسورانه. حالا دیگر معلمان فقط آموزگاران فرزندان ما نیستند، آنها آموزگاران خود ما نیز هستند، تعلیم دهندگان همه جامعه. جامعه ما اکنون از معلمین بجز فرهنگ، درس شجاعت، درس همبستگی، درس مدنیت و مبارزه هم فرامیگیرند.
امروز، و این روزها و هفته ها جامعه فرهنگی ایران نشان داده اند که نه فقط در عرصه دانش و فرهنگ پیشگام و الگوی جامعه هستند بلکه در میدان اعتراض اجتماعی و حق خواهی نیز پیشرو، شایسته و یگانه اند. با قدرت در سازماندهی در مقیاس ملی، پر توان در بیان، و انضباط و هماهنگی در عمل. این جنبش،. جنبش روشنایی است، جنبش امید است. نه تنها به این خاطر که افسردگی را از فضای جامعه دور میکند و اعتماد بخود را تقویت میکند بلکه در یک افق بلند تحولات آینده کشور این اطمینان را بیش از پیش قوت میبخشد که جامعه ایران امکانات بزرگ و مطمئنی برای عبور سازمان یافته از این وضعیت در اختیار دارد.
برخلاف نظر بدبینانه سناریوهای سیاه و سوریه ای شدن تحولات ایران. ساختار و نظام آموزش و پرورش ایران، و بطور کلی ساختار توسعه یافته بوروکراسی جدید، توسعه شهر نشینی و شکل یافتگی اقشار مدرن و نسل جدید جوانان و قشر تحصیل کرده کشور امکان تکرار سناریوهای سیاهی مثل سوریه، یا لیبی و افغانستان را بسیار نامحتمل میکند.
یادمان باشد تمام حرکت های بزرگ و جدید مردم علیه حکومت اسلامی، لااقل از سال هشتاد و هشت تا به امروز نشان میدهند جامعه از یک آگاهی فراگیر و سنجیده برای طرح مطالبات خود برخوردار بوده است. آنچه در سالهای اخیر تازه تر است حرکت گروه های اجتماعی و صنفی ؤ اقدامات سازمان یافته آنهاست. و در این سطح سازماندهی جنبش فرهنگیان یک گام بزرگ به پیش برداشته است. حرکت و همبستگی متشکل در مقیاس ملی. این امید بخش و راه گشاست.
