عاقبت درافتادن با این قسم شهروندی برافتادن است
در تجمعات یک شاه شعار داریم که مثل نور در خیل شعارها میدرخشد. فقط کافی است به ریشه این شعار برگردیم که تاریخ معاصرمان را کالبدشکافی کند. “با اهل قلم هر که در افتاد ورافتاد” شاید زیباترین شعار امروز معلمانی است که به بسیاری مدعیان درس همبستگی ، کنش ورزی جمعی، استقامت و مقاومت در راه مطالبه محوری می دهند.
اهمیت تجمع معلمان در کنشگری در قلب دیکتاتوری تمامیت خواه است که از خیابان هراس دارد و دشمن جمعهای همبسته است. چرا که این دو امید می آفرینند و تمام راهبرد اقتدارگرایان برای بستن منافذ حیاتی در عرصه عمومی را با شکست مواجه میکنند.
“خیابان”خط قرمز اقتدارگرایی است و فتح آن مقدمه ای بر شکست جریانی است که حق حیات در عرصه عمومی را به رسمیت نمیشناسید. اینکه هنوز تمامیت خواهان از نام جنبش سبز رعشه میگیرند به این دلیل بود که جنبش سبز یک پله جنبشهای اجتماعی سیاسی در ایران را ارتقای منزلت داد و ایرانیان شهروند مدار که به قدرت مطلقه دربارهای مذهبی و غیرمذهبی نه می گویند خیابان را فتح کردند. آنها نامش را لشکرکشی و فتنه نامیدند و ما نامش را جنبش و حق حضور در عرصه عمومی چرا که عرصه عمومی خانه آحاد ملت است که حاکمیت به بهانه های مختلف آنرا غصب کرده.
هر حضوری در خیابان با هدف مطالبه محوری در راستای تلاش مردمی است که در برابر استبداد سرتاپا مسلح میخواهند خانه شان را پس بگیرند. حالا این تصاحب روزی در شبکه های اجتماعی رخ میدهد روزی در خیابان، زمانی با شعار اعتراضی است زمانی با نافرمانی دختر انقلاب و زمانی با بدن خسته عاصی است. مهم این است شهروند مطالبه گر، دستگاه حاکمیت تمامیت خواه را با هر حضوری به چالش میکشد تا بر محق بودن خود تاکید کند.
حاکمیت گوش شنوا و چشم بینا دارد اما نمیخواهد این شعار ” با اهل قلم هر که در افتاد ور افتاد” را بپذیرد. مشکل حاکمیت نه شنوایی و بینایی که عدم توان به رسمیت شناختن شهروند معترض است. این شعار ترجمه ای ساده دارد. با شهروند تفسیرگر و مطالبه گر در نیفتید. حتی اگر علاقه به بقا دارید در نیفتید. عاقبت درافتادن با این قسم شهروندی برافتادن است دیر و زود دارد، سوخت و سوز ندارد.
تاریخ ما نشان داده مطالبه مهار قدرت خودسر و حاکمیت قانون به عنوان میراث نیاکان مشروطه خواهمان سر ایستادن ندارد و در تقابل ایران شاه محور و شیخ محور این ایران شهروند محور است که با مطالبه گری و حفظ هویت دموکراسی خواه خود پیروز میدان خواهد شد. این نه یک پیش بینی که روند اجتناب ناپذیر مردمی است که پس از تحمل درد بزرگ زایمان سلطنت مطلقه در حال بایگانی کردن دخالت دین در حکومت هستند.
