مسئولیت اصلی عدم دستیابی به نتیجه متوجه ایران
هشتمین دور مذاکرات برجام در حال انجام است. ترامپ از برجام خارج شد واین مذاکرات با حضور۴+۱ وامریکا خارج از میز مذاکرات در حال انجام است.
ایران در واقع حضور امریکا در میز رسمی مذاکرات را نپذیرفته است واین اقدام را نوعی تحقیر وتنبیه امریکا در داخل جلوه می دهد.
دولت بایدن هم ظاهرا تا اینجای کار عذر تقصیر را پذیرفته است و تن به مذاکرات غیر مستقیم داده است.
اما آنچه روشن است طرف اصلی مذاکرات و اعمال تحریم ها دولت امریکا است. در واقع حداقل طرف اروپایی به عنوان بخشی از بازوی اجرایی تحریم ها در مذاکرات وجود دارد و روسیه و چین هم تا حدودی به تحریم های اعمال شده تن داده اند. بنابراین احیای برجام بدون پذیرش امریکا در برجام معنی ندارد.
اگر امریکا توافق حاصل در مذاکرات غیر مستقیم را نپذیرد، در عمل ۴+۱ هیچ توافق تازه ای انجام نمی دهند. اکنون این سوال مطرح است چرا امریکا تن مذاکرات غیر مستقیم داده است؟ اگر توافقی انجام گیرد ،امریکا به برجام برگشته است و با برداشتن تحریم ها ،عملا فشار رعایت مفاد فنی برجام را به ایران منتقل می کند.
اگر این دور از مذاکرات به نتیجه نرسد، با توجه به دور بودن امریکا از میز مذاکرات، مسئولیت اصلی عدم دستیابی به نتیجه متوجه ایران خواهد شد و مهم تر اینکه هدف امریکا از هماهنگی با تروئیکای اروپایی در مسائل بین المللی محقق خواهد شد.
در واقع اعمال تحریم ها با دقت و همراهی بیشتر اروپایی ها همراه خواهد گردید. ایران طبعا به این موضوع اشراف دارد و در واقع با انتظار رفع تحریم ها وارد این مذاکرات شده است.
درمجموع تیم بایدن هم نگاه جدی به برجام با هدف کنترل فعالیت های هسته ای ایران دارد و برای اثبات این موضوع هم ترکیب تیم رابرت مالی را تغییر داده است وهم سطح کنترل ها بر فروش نفت ایران را کاهش داده است.
این اقدامات اکنون همچون تیغ دولبی میز مذاکرات برجام را خراش می دهد واگر هیات ایرانی ، برآورد دقیقی از موقعیت امریکا در هر مرحله از مذاکرات نداشته باشند، خود به دست خود، پوسته برجام را خواهند شکست.
