بر هیچ انسان آگاهی پوشیده نیست، که نیروی انسانی، بزرگترین سرمایه ی هر جامعه است.نیروی انسانی است که پدید آورنده ی بزرگترین سرمایهها است، آموزش و پرورش نه تنها سرمایه، بلکه سرمایه سازاست.
دراین راستا معلمان نقش اصلی و تعیین کننده رادارند. سرمایه گذاران برای بازدهی سرمایه ی خود با سه دوره سرمایه گذاری از دید زمان (بلند مدت،کوتاه مدت و میان مدت) روبرو هستند. می توان گفت آموزش در هر کشوری قابلیت بهره برداری از هر سه روش سرمایه گذاری را داراست. اما کاربرد آنها بستگی به هدفگذاری، برنامه ریزی و شیوه ی اجرای آن دارد.
معلمان بی برو برگرد از مجریان خط اول اینگونه سرمایه گذاری ها هستند، معلمان می توانند از همه ی امکانات فراهم شده،فقط بر پایه ی خواست،اراده،دانش و اهداف خود،در راستای آموزش بهره برداری کنند.
معلمان می توانند معترض، منتقد، اندیشمند،نویسنده، فیلسوف، یا انسانهایی رام، سر به زیر و مقلد پرورش دهند،واین هشداری است که باید برنامه ریزان حاکم را به خود آورده و اهمیت آموزش و پرورش تا دانشگاه را درک کنند.
اگر فریاد معلمان معترض در خیابان سرکوب شود،اگر بوسیله ی حراستها تهدید و ارعاب شوند، اگر حقوقشان پایین باشد،اگر توبیخ و انفصال از خدمت بگیرند، اگر از ادامه ی تحصیل بازداشته شوند، اگر از پستهای مدیریتی محروم و یا به کمک هر سیاستی سرکوب شوند،این به معنای حل مشکلات و بحرانهای پیش روی حاکمان سیاسی نخواهد بود. بلکه حاکمان سیاسی با این شیوه ی سرکوب،فقط شکل فریاد زدن و دادخواهی و شکل اعتراض را عوض خواهند کرد، و هرگز نخواهند توانست فریادها را خاموش کنند.
معلمان ابزارهایی دردست دارند که از همه ی این شیوه های اعتراضی موثرتر و کارآمدتر است. آنان می توانند روی تفکر دانش آموزان چنان کارکنند،که ظرف چند سال جوانان را آنگونه تربیت نمایند،که خود می خواهند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران،از ۲۳ شهریور تا ۳ اسفند ۱۴۰۰ فراخوان ۱۱ تجمع گسترده را انجام داد،که هربار باشکوهتر از گذشته با استقبال گسترده ی فرهنگیان کشور روبرو شد، که این همدلی و همراهی جای سپاس فراوان دارد.
دراین دوران ( از ۲۳ شهریور تا ۳ اسفند ۱۴۰۰ ) «نیروهای امنیتی، سپاه پاسداران ، وزارت اطلاعات، پلیس امنیت، به کمک حراست ادارات آموزش و پرورش » هزاران اس ام اس تهدیدآمیز،احضار و پرونده سازی، بطور آرام وبی صدا برای معلمان کشور فرستاد.
همچنین نیروهای امنیتی بجز در چند شهر و استان مانند: مشهد، البرز، دلفان، شیراز و اهواز در سایر نقاط کشور برخورد خشونت آمیزی انجام ندادند ، بی گمان متهم ردیف اول این برخوردهای خشونت آمیز حراستها و مدیر کل های استانها و روسای آموزش و پرورش شهرستانهای یاد شده می باشد.
اما شیوه ی برخورد آرام و خشونت پرهیز ازسوی نیروهای امنیتی ، فقط با هدف شناسایی و نشان کردن مهره های فعال صنفی فرهنگیان بوده است.
پس از سوم اسفند ۱۴۰۰ در دهها شهر ایران فعالان صنفی فرهنگی بطور گسترده احضار، تهدید، توبیخ، متهم و برخی پرونده های چندین سال گذشته ی آنان باردیگر گشوده و فعالان صنفی تحت پیگرد غیرقانونی قرار گرفتند.
اینگونه برخوردها برای فعالان صنفی رفتاری تجربه شده است، حاکمیت مانند همیشه ، پس از سکوتی معنا دار به قصد آنالیز کردن و شناسایی نیروها ی مصمم و خط مقدم ، با انجام عملیات انتقامجویانه به قصد از هم پاشاندن شیرازه ی جنبش فرهنگیان ، با همه ی قوا، به سرکوب بازداشت ، تهدید ، تطمیع ، پرونده سازی و ایجاد رعب و وحشت دست زد، برای هر صدای عدالت خواهانه ای شمشیر خود را از نیام بیرون کشیده و قلع و قمع را آغاز نمود.
اما باید به سردمداران اطمینان داد،شیوه ی سرکوب در پاسخ به خواست مردم ، بویژه فرهنگیان در هیچ دوره ای از تاریخ ، مشکل گشا نبوده ، بلکه همواره نتیجه ی معکوس داده است ، و آنان به این آسانی نخواهند توانست جنبش فرهنگیان را که ریشه در اراده ی آگاهانه و آمیخته به دلیری یک میلیون و هشتصد و پنجاه هزار فرهنگی شاغل و بازنشسته دارد را خاموش کنند.
به این وسیله به آگاهی فرهنگیان ، دانش آموزان و اولیای محترم دانش آموزان می رساند ، جنبش معلمان ایران در قالب شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران ، به زودی بار دیگر خیابانها را فتح خواهد نمود، و بی اعتنایی حاکمیت نسبت به خواسته های انباشته شده ی فرهنگیان(آزادی معلمان زندانی ، قانون رتبه بندی ، قانون همسان سازی حقوق بازنشستگان ، استخدام رسمی نیروهای موقت ، نهضت سواد آموزی ، مربیان پیش دبستانی ، معلمان خرید خدمات آموزشی ، خدمتگذاران ، پاداش پایان خدمت بازنشستگان ) بویژه اجرای اصل۳۰ قانون اساسی یعنی آموزش رایگان و با کیفیت برای فرزندان ایران زمین که مطالبه ی ۸۰ میلیون ایرانی است ، و ادامه ی سرکوبهای آرام یا خشونت آمیز را محکوم نموده و حق خود می داند که از فرهنگیان ستمدیده دفاع نموده وتا رسیدن به خواسته های قانونی وطبیعی خود کنشهای لازم را به زودی از سر گیرد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
۱۸ اسفند ۱۴۰۰
