دیروز در خاورمیانه خون و آتش فاجعه ای دیگر رخ داد که بسیاری از نهادهای حقوق بشری و رسانه ها کمتر دوست دارند در این باره حرف بزنند. بریدن سر هشتاد و یک نفر از مخالفان حکومت آل سعود در یک روز که عمدتا از شیعیان تحت ستم بودند بار دیگر نشان داد مادامی که دیکتاتوری بر این منطقه نفرین شده حاکم باشد هیچ خبری از حقوق انسانی نیست.
اگر یک روز در تهران دار میزنند روزی دیگر در ریاض سر میبرند و زندگی جریان مییابد. طبیعتا از منطقه محاصره شده با حکومتهای استبدادی انتظار زیادی نمی توان داشت اما این سینه چاکان ایرانی محمد بن سلمان هم داستانی دارند. تا او حقوق زنان را قطره چکانی میدهد هلهله سر میدهند این نمونه عالی اصلاحگری در خاورمیانه است اما همین که بیش از هشتاد مخالف را سر می برد سکوت در غلاف میکنند. این مرتجعین، همانها هستند که از مدل دیکتاتوری شاه سابق ایران که همه پلیدی های یک حکومت فاسد را داشت دفاع میکنند. مدلی که در نهایت با دیکتاتوری هایی که محوریت را به شهروند آزاد نمی دهند اصل مشترک دارد.
مدافعان بن سلمان، مدافعان خامنه ای، مدافعان شاه سابق، همه در یک بیماری عمیق و ریشه دار استبدادزدگی گرفتار شده اند. رویای جامعه شهروندمدار در آنها کشته شده و تمجیدگر دیکتاتوری هایی می شوند که به راحتی اعدام میکنند، سر می برند و دار میزنند، مخالف را مسموم میکنند، کارد آجینش میکنند، …دیروز هم شبکه ای که منتسب به حمایت آل سعود است در تنظیم خبر به سان یک بنگاه تبلیغاتی مخالفان کشته شده را به تروریسم نسبت داد.
مساله ساده است. کسانی که از اصلاحگری بدون دموکراسی دفاع میکنند نمی توانند در برابر این حجم خونریزی واکنش داشته باشند. مدل آنها همان چوپانی است که قرار است گله ای را راهبری کند و اینکه کدام گوسفند را قربانی کند به طبع خود او بستگی دارد. صبح که از خواب پا بشود در بحبوحه سرگرمی افکار عمومی به جنگ در اوکراین دستور قتل هشتاد مخالف را در یک روز میدهد.
تحقق دموکراسی پیش از هر چیز نیامند رویاست. تا شما از لحاظ ذهنی دموکراسی را نپذیرید و در خیال خود جامعه شهروند مدار مبتنی بر دو اصل مهار قدرت خودسر و حاکمیت قانون بر آمده از افکار عمومی نپرورانید نه در زندگی شخصی نه در سیاسی دموکرات نخواهید شد. از این جهت از مهمترین شاخصه های دموکرات بودن دفاع از حق اقلیتهاست.
اینکه شما در برابر نقض حقوق جمعیتی گلو پاره کنی و در برابر ظلم به جمعیتی دیگر سکوت کنی یا تشویق کنی نشان میدهد مشکلات نظری جدی دارید. اصلاحگری بدون خواست مطالبه دموکراسی در خاورمیانه یعنی تداوم همین سربریدن ها.
