حضور ناتو دلیل واقعی حمله به اوكراین نیست!
همه كشورهايی كه از جمهورى هاى اتحاد جماهير شوروى بودند سه بار به جبر به روسيه چسبانده شده بودند، يك بار در زمان پتر كبير بعد از ١٧٢١ ميلادى.
با انقلاب اكتبر ١٩١٧ بنا به نظريه آن زمان لنين اين كشورها مستقل شدند ولى استالين در سال ١٩٢٢ به زور دوباره امپراطورى پيشين را بازسازى كرد و اتحاد جماهير شوروى ساخته شد.
پس از فروپاشی شوروى نا دسامبر ١٩٩١ كشورهاى قفقاز و آسياى مركزى اعلان استقلال كردند و در ٨ دسامبر همين سال رييس جمهور روسيه اقاى يلسين در مصوبه مشتركى با روساى جمهور اوكرائين و روس سفيد اعلان كردند كه اتحاد جماهير شوروى به لحاظ حقوق بين الملل ديگر وجود ندارد.
بنا به اين تجربه چند صد ساله قابل فهم است كه كشورهاى آزاد شده از ترس بازگشتن به سرنوشت پيشين به پيمان اتلانتيك شمالى بپيوندند تا چتر محافظتى داشته باشند. البته سياست امريكا در رابطه با مطرح كردن و يا پذيرفتن اعضاى جديد در همسايگى روسيه براى عضويت در ناتو از هرلحاظ نادرست بوده.
پرسش اما اينجاست كه ايا تاكنون عضوى از اعضاى ناتو براى روسيه تهديدى بوده؟ ايا تنها به گمان اينكه كشورى مى تواند تهديدى براى من باشد ميتوان آن كشور را با خاك يكسان كرد، آيا نهادهاى گوناگون سازمان ملل و بين الملل براى اين ايجاد نشده اند كه به اينگونه مشكلات ميان كشورى بپردازند؟
اگر هر كشورى هروقت خواست به هرجا حمله كند ايا اسرائيل حق ندارد به ايران حمله نظامى كند در حالى كه جمهورى اسلامى اين كشور را مستقيما به لحاظ نظرى و عملى تهديد مى كند؟ اقاى پوتين براى حمله به اوكرائين دلايل ديگرى در سر دارد، مشكل رودررويى با پيمان اتلانتيك شمالى دليل واقعى براى حمله به اوكرائين نيست!
