ضرورت همراهی مردان با زنان در مقابل حکومت
جنگ روزانه حکومت ایران با زنان ۴۳ سال است که در صحنه های گوناگون ادامه دارد و دیروز شاهد جلوه دیگر آن دربیرون استادیوم فوتبال مشهد و با پاشیدن اسپری فلفل به صورت زنان و دختران بودیم.
براستی تا کی باید این صحنه ها را در ایران شاهد بود و از کنار آن خونسردانه گذشت؟ چرا ما خواست برخی زنان برای ورود به استادیوم ها و تماشای بازی تیم ملی (!) فوتبال را دستکم میگیریم و می گوییم زنان ایران مسائلی مهمتر از فوتبال دارند؟ آیا این خواسته زنان و دخترانی که عاشق فوتبال و تیم ملی هستند را میتوان نادیده گرفت؟ آیا نباید خواسته این زنان را هم در کنار خواسته های دیگر زنان این مملکت مردسالار فریاد کنیم؟
فریاد ما مثل همیشه نه فقط بر سر حکومت ایران و قوانین زن ستیز آن است که مردان را بعنوان نیمی دیگر از این جامعه مورد خطاب قرار می دهیم. آیا مردان نباید در همراهی با زنان و دختران این سرزمین در مقابل حجاب اجباری بایستند؟ آیا نباید وقتی که زنان را به استادیوم ها راه نمی دهند مردان هم از ورود به آنها خودداری کنند؟ یا در مقابل گشت های رنگارنگ حجاب از زنان دفاع کنند؟ و یا در مقابل آزار و ستم خیابانی به زنان به یاری آنها بشتابند؟
آیا از وجود مردان این سرزمین رسم جوانمردی، معرفت و رفاقت رخت بربسته است؟ کجاست ر سم همدلی و همراهی؟ کجاست ادعای پایبندی به حقوق بشر؟ آیا مردان نباید در مقابل راه ندادن زنان به استادیوم با بهانه ناامنی بایستند و نه در کنار حکومتی که مردان را بیمار جنسی و ناامن کننده فضا برای زنان میداند؟ با این تحقیر حکومتی چه می کنید؟
فقط اگر مردان و زنان در کنار هم و دوشادوش هم در مقابل ظلم و تبعیض بایستند می توانیم به فردای روشن آزادی برای دختران و پسرانمان امید داشته باشیم وگرنه این شب تاریک تبعیض و ستم روزمان را هم سیاه خواهد کرد.
