همه میدانیم رسانه رکن چهارم دمکراسی است. عالیترین شکل رسانه در عصر حاضر، فضای مجازی است که بحق رسالتش را در حد توان اجرا کرده است.
متاسفانه در نبود احزاب سیاسی قابلتوجه در ایران جهت شکلگیری مطالبهگری از مجراهای قانونی، این روزها رسانهها جور این پازل گمشده را با تمام مشکلات به دوش میکشند.
در جوامع دمکراتیک احزاب چشم جامعه هستند و به هر نوع مساله اجتماعی واکنش نشان میدهند؛ زیرا احزاب سیاسی نتیجه تبلور توسعه اقتصادیاند.
امروزه این احزاب در ایران بنا به دلایلی وجود ندارنو و در عوض، فضای مجازی با تمام قدرت روشنگری را در دستور کار خود قرار داده است.
واکنش عالی فضای مجازی در این روزها به آواز نخواندن خواننده معروف در مورد خلیجفارس و یا رصد تهیه سیسمونی برای نوه قالیباف در ترکیه و یا واکنش به کمپین “میتو” و یا مساله انتقال رضا رویگری به خانه سالمندان یکی از هزاران سوژه رسانهای است که نشان از رصد دقیق و قدرت رسانهها در فضای مجازي در عصر کنونی دارد و توانسته بر افکارعمومی جهت آگاهی و بالندگی تاثیر بگذارد.
برنامههای کلابهاوس، بخشی دیگر از قدرت پازل رسانه را تشکیل میدهد که مربوط به برخورد اندیشهها و چالشهای سیاسی و غیرسیاسی است که بهصورت گروهی اجرا میشود و توانسته کاری کند که دیالوگ در فضای مجازی در عالیترین سطح، جای خود را کاملا پیدا کند.
بهطور خلاصه، ما اگر امروز احزاب سیاسی نداریم، در عوض قدرت اطلاعرسانی و مطالبهگری در فضای مجازی و نقد و بررسی در کلابهاوس که محل گفتوگوی اندیشههاست را در بهترین حالت داریم.
باید بپذیریم جهان در اوج شکوفای الکترونیک است. جهانی که مرز نمیشناسد و صیانت از آن معنا ندارد.
در این جهان تازه، قدرت رسانه میتواند در سختترین شرایط تولید و باروری اندیشهها که زیربنای تحول اجتماعی است را تحت هر شرایط بسازد و پازل گمشده احزاب ایران را تکمیل کند. قدرت رسانه را دستکم نگیریم…
راهبرد
