بیش از چهار دهه هست که از قول مسئولین در حال رسیدن به قله هستیم! امروز که در آغازین ماه های قرن ۱۵ خورشیدی هستیم، آنچه از احوالات جامعه و مردم به دست می آید، تنها قله ای که به آن دست یافته ایم، قله فقر و فلاکت است!
بانک جهانی با اشاره به رشد خیره کننده بنگلادش ظرف ۴ دهه گذشته، بنگلادش را نمونه و الگویی در سطح جهان برای کاهش فقر میداند. کشوری که در فقر غوطهور بود، در سال ۲۰۲۱ جمعیت زیر خط فقرش به ۱۱/۹ درصد رسید.
زمانی به کمتر از ژاپن، آن هم مدل اسلامیش، قانع نبودیم! بعدها حرف از سنگاپور و کره جنوبی به میان آمد. در ادامه فاصله که زیاد شد، مالزی، ترکیه و امارات را الگوی پیشرفت و تغییر دیده و پسندیدیم. حالا که فاصله ما با این کشورها بسیار فزونی و در کوتاه مدت دست نیافتنی شده، بنگلادش و پیشرفت آن را به حسرت نشسته و نظاره گر هستیم!
به راستی کشورهایی مثل ایران و ونزوئلا را چه شد که زمانی در منطقه خود الگوی رشد و پیشرفت اقتصادی بودند، ولی حالا در تورم، فقر، مهاجرت مردم خود و … درگیر شده اند!
هر چه هست، پاسخ یک جمله اساسی هست: حاکمیت هر دو کشور تصمیم گرفتند برخلاف جریان جهانی شنا کرده و ایدئولوژی و آرمان های مدنظر خود را بر اراده و خواست مردم خود مسلط کنند!
