نگرانی رهبر از پیوستن کارگران به اعتراضات واعتصابات
روز دوشنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۰ جمعی از کارگران گزینش شده با رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنه ای دیدار کردند. مناسبت این دیدار در خبرگزاری های جمهوری اسلامی و سایت علی خامنه ای اعلام نشده است.
این عدم اعلام رسمی علت و مناسبت این دیدار را می توان از یکسو نشانه ای از به رسمیت نشناخته شدن روز جهانی کارگر توسط جمهوری اسلامی دانست و از سوی دیگر بعنوان «تلاش بر ایجاد اختلاف در بین اقشار و طبقات مختلف، بویژه بین معلمان و کارگران»، از طریق دلجویی از کارگران، تفسیر کرد.
اما بنظر می رسد علت اصلی برگزاری این دیدار در شرایطی که اعتراضات گسترده ای در میان اقشار مختلف علیه گرانی، تبعیض و سرکوب فعالین مدنی و صنفی در جریان است، نگرانی حکومت جمهوری اسلامی از نقش طبقه کارگر ایران در جنبش های اعتراضی مردم ایران باشد. رهبر جمهوری اسلامی بخوبی آگاه است که اگر طبقه کارگر ایران، بویژه کارگران صنایع بزرگ به اعتراضات و اعتصابات بپیوندند، ضربات بسیار سنگینی بر ساختار حاکمیت وارد می کنند.
به همین دلیل علی خامنه ای سعی می کند که در این دیدار از کارگران دلجویی نماید و ابراز امیدواری می کند که مشکل «ناامنی شغلیِ» ناشی از «مواردی همچون قراردادهای موقت کار» با سیاستهای دولت جدید به تدریج برطرف شود.
رهبر جمهوری اسلامی با اطلاع از مطالبات کارگران، از جمله رها شدن کارخانه های کشور از دست رانت خواران، و مخالفت کارگران با خصولتی سازی، تلاش می کند همراهی و همزبانی خود و رژیمش را با این مطالبات نشان دهد. در همین رابطه وی از «افزایش فرصتهای شغلی»، «تنظیم عادلانه رابطه کار و سرمایه» و «تأمین امنیت شغلی» کارگران صحبت و تاکید می کند: «مسئولان باید تلاش کنند تا فرصتهای شغلی را افزایش دهند و این موضوع با سرمایهگذاری بخش خصوصی و مدیریت صحیح دولت در هدایت سرمایهها به سمت ظرفیتها و احیای فرصتهای شغلی، امکانپذیر است.»
علی خامنه ای اما ضمن تلاش بر دلجویی از کارگران، جامعه و فعالین کارگری را نیز صراحتا تهدید می کند که اگر با اعتراضات مردمی همراهی نشان دهند و «به تابلو و نشانه اعتراضات مردمی» تبدیل گردند، در جبهه دشمنان قرار می گیرند و نیروهای آتش به اختیار و کارگران حزب اللهی «بینی تحریککنندگان را به خاک می مالند». وی در ادامه سخنان خود، نگران از اعتصابات کارگری، «از کار انداختن تولید» را به «استکبار» نسبت می دهد و به طرفداران خود پیام می دهد «که با ایستادگی مانع از تحقق هدف («از کار انداختن تولید») شوند.»
رهبر حکومت اسلامی، با آگاهی از علت اصلی اعتراضات کارگران در سالهای اخیر، که عمدتا متوجه ناکارآمدی دولت های تحت حمایت او بوده اند، از کارگران می خواهد که از دولت رئیسی حمایت کنند. وی در شرایطی تمام عیار پشت دولت رئیسی می ایستد و از او حمایت می کند که در روزهای اخیر صلاحیت و کارآمدی دولت رئیسی، حتی از سوی اصولگرایان، بشدت زیر سوال رفته است و عده ای از درون نظام خواستار استعفای او شده اند. اما در حقیقت، علی خامنه ای با حمایت تمام عیار از رئیس دولت خود، به کارگران و دیگر اقشار جامعه، ناآگاهانه، پیام می دهد که خود او مسئول اصلی تمامی مصیبت ها و بحرانهای کشور است.
اگر بیش از ۷۰درضد از کارگران کشور زیر خط فقر قرار دارند، عامل اصلی آن شخص رهبر جمهوری اسلامی است، اگر تولید کشور در معرض نابودی است، عامل اصلی آن رانت خواران و مافیای حاکم بر کشور است، که سرنخ همه آنها به بیت رهبری و سپاه وصل می شود. اگر بیش از ۹۰ درصد کارگران کشور قراردادهای موقت دارند، عامل اصلی آن اجرای سیاست های آگاهانه جمهوری اسلامی در بیش از چهار دهه اخیر، برای تضعیف یکی از باتجربه ترین و سازمان یافته ترین طبقات جامعه ایران است.
