داشتم فکر می کردم چه شد که آن حکومتی که در ابتدای انقلاب از طرفداری هشتاد درصدی مردم بهره می برد طی چهار دهه تبدیل به نظامی شد که اکنون هشتاد درصد مخالف دارد.
فیلم های کوتاه منتشر شده از اعتراضات مداوم و گسترده از شهرهای مختلف استان خوزستان بویژه آبادان و اهواز نشانه های شومی از عصبانیت هموطنان جنوبی از وضعیت این شهر و نوع برخورد مسئولین با مردم در بحران های مختلف و فسادهای عجیب و غریب و گسترده در پس تصمیمات مسئولین در رده های بالا و میانی به همراه دارد.
وضعیت ایران به درجه ای از وخامت رسیده که هر مسئله ای هر چند کوچک به سرعت قابلیت تبدیل به یک بحران ملی را دارد. نه امام جمعه، نه نیروی انتظامی، نه تیراندازی مستقیم و غیرمستقیم به سوی جمعیت و نه هیچ وعده و وعید دیگری از سوی مسئولان تا اکنون نه تنها نتوانسته از آتش خشم معترضان بکاهد بلکه با گذشت زمان بر ابعاد آن افزوده می گردد. برخورد تند مردم با نماینده ولی فقیه و سر دادن شعارهای تندتر علیه بسیج و نیروهای انتظامی و مسئولان جورواجور و گوناگون از همه طیف های مختلف بیش از هر چیز حاکی از خشم مردم از نهادهای دولتی است.
حرکت تدریجی و کلی حاکمیت از سمت منافع ملی و منافع مردم به سمت منافع جناحی و سپس منافع یک طبقه خاص و بی اعتنایی به خواست و مشکلات اکثریت مطلق مردم و بوجود آوردن بحران های متعدد و پی در پی و درگیر کردن کل جامعه در هزاران بحران اقتصادی، اجتماعی، محیط زیستی و فرهنگی، شوربختانه وضعیتی را بوجود آورده است که حالا نه تنها مردم از آن رنج می برند بلکه اساسا زندگی کردن با حداقل ها هم می رود که تبدیل به امر ناممکن شود. شاید این مهم ترین دلیل چرخش یکصد و هشتاد درجه ای اکثریت جامعه از مدافع جمهوری اسلامی به مخالف حکومت اسلامی در طی چهار دهه انحراف از اهداف اولیه آن باشد.
شبکه جامعه مدنی
