در سطح جهان، منطقه ای که از بیابان زایی و تخریب زمین رنج می برد، همواره در حال گسترش است. شیوههای کشاورزی ناپایدار و اغلب در مقیاس بزرگ، از جمله استفاده فراوان از آفتکشها و کودها، محرک اصلی تخریب زمین هستند، فرآیندی که با تغییرات آب و هوایی تشدید میشود و باعث الگوهای بارندگی نامنظم، دورههای طولانیتر خشکسالی و فصول رشد غیرقابل پیشبینی میشود. این امر نه تنها برای صدها میلیون نفر که برای امرار معاش مستقیماً به زمین و آب وابسته هستند، بلکه برای زندگی روی زمین به عنوان یک کل بسیار مشکل ساز است. واضح است که این روند باید هر چه زودتر متوقف و معکوس شود. اما چطور؟
ابتکارات امیدوار کننده
خوشبختانه، در سرتاسر جهان ابتکارات امیدوارکننده ای در حال ظهور هستند تا جریان را تغییر دهند.به طور مثال Both ENDS با همکاری با سازمان ها و شبکه های محلی از تعدادی از این طرح ها حمایت می کند. به عنوان مثال، در کشورهای مختلف در ساحل، گروههایی از کشاورزان و دامداران زمینهای وسیعی را با پرورش آنچه که خود به خود از خاک جوانه میزند و محافظت از این گیاهان جوان در برابر گاو و سایر خطرات بازسازی کردهاند. در سریلانکا، صاحبان مزارع به همراه جوامع محلی مزارع چای تخریب شده را به جنگل های غذایی مولد تبدیل کرده اند، جایی که چای پایدار در زیر سایه بان آووکادو، نارگیل و فلفل رشد می کند. در بولیوی، کشاورزان در مقیاس کوچک از آگرواکولوژی و روش های کنترل بیولوژیکی آفات برای مقابله با گسترش مخرب کشاورزی صنعتی که باعث آلودگی آب و خاک می شود، استقبال کرده اند.
شایستگی ها
اینها فقط چند نمونه هستند، اما ابتکارات مشابه باید بر اساس بازسازی مبتنی بر جامعه و استفاده پایدار از زمین در سطح مردمی است که در سراسر جهان اتفاق می افتد، گاهی به عنوان پاسخی به اقدامات مخرب فعلی، گاهی به عنوان ادامه کارهایی که مردم قبلاً برای چندین دهه با موفقیت انجام داده اند. آنها راههایی مطمئن برای رسیدن به هدف 15 توسعه پایدار هستند: «حفاظت، بازیابی و ترویج استفاده پایدار از اکوسیستمهای زمینی، مدیریت پایدار جنگلها، مبارزه با بیابانزایی، توقف و معکوس کردن تخریب زمین و توقف از دست دادن تنوع زیستی». فعالیت برای توقف و کنترل بیابانزایی , در حالی که از یک طرف به تلاشهای کاهش از طریق جذب کربن توسط درختان تازه رشد کرده و خاکهای اصلاحشده کمک میکنند، از سوی دیگر تأثیر مثبتی بر درآمد، سلامت، ظرفیت سازگاری و انعطافپذیری افراد دارند.
جامعه محور و فراگیر
اگرچه راههای مقابله با بیابانزایی می توانند بسیار متفاوت باشند،اما ابتکارات مبتنی بر جامعه و استفاده از زمین ویژگی های مشترک مهمی دارند که ممکن است موفقیت آنها را توضیح دهد، چه در مقیاس بزرگ و چه در مقیاس کوچکتر. فعالیت جامعه محور بدان معناست که آنها باید در خود جامعه مستقر شوند و توسط اعضای آن – با یا بدون حمایت دیگران – پذیرفته و اجرا شوند. زمانی که افراد احساس مالکیت می کنند و نیازهای خود را در کوتاه مدت و بلندمدت برآورده می کنند، تمایل بیشتری به استفاده از روش خاصی به عنوان روش جایگزین دارند. یکی دیگر از ویژگی های مهم فراگیر بودن است: همه افرادی که ممکن است به طور مثبت یا منفی تحت تأثیر استفاده پایدار از زمین یا فعالیت های بازسازی قرار گیرند (گله داران، کشاورزان، زنان، جوانان و مصرف کنندگان آب، از جمله) باید در تصمیم گیری و اجرای این طرح ها مشارکت داشته باشند.
شروطی که باعث رشد آن شود برای رشد، شکوفایی، گسترش چنین طرحهایی، چند شرط باید رعایت شود. اول از همه، حقوق زمین (استفاده) بسیار مهم است. چه کسی میخواهد زمان و انرژی را در زمینی سرمایه گذاری کند که هر لحظه پدیده ای بتواند آن را از بین ببرد؟ همچنین، جوامع، دانشمندان و سیاست گذاران باید با یکدیگر همکاری کنند و دانش و تجربه علمی و محلی را برای بهبود و اشاعه برخی روشهای استفاده از زمین و مرمت خاک تبادل کنند. آخرین شرط که کم اهمیت هم نیست، دسترسی به منابع فنی و مالی برای اجازه دادن به این ابتکارات با پتانسیل کامل خود به عنوان جایگزینی برای شیوه های فعلی و اغلب مخرب (کشاورزی) است که بسیار مهم است.
