بحران دموکراسیخواهی در نبرد دیکتاتوری ها، مجتبی نجفی

وقتی بحران فراگیر میشود دموکراسی خواهی دم دست ترین قربانی است. وقتی امنیت روانی از بین می رود فرصت طلبان، دموکراسی خواهی را لوکس مینامند. در این نقطه بحرانی است که پوپولیستها، رویت پذیری گسترده پیدا می‌کنند. آنها در بلبشوی ناشی از بحران حکمرانی نظام حاکم، فرهنگ پدرسالاری که مبتنی بر پدر مقتدر سازمان ده دولت ساز استوار گشته را ترویج می‌دهند. در این فرآیند است که نبرد از دموکراسی خواهی و دیکتاتوری به رویارویی دیکتاتوری خوش خیم و بد خیم تغییر می‌یابد. اینجاست که در خستگی روحی روانی، میدان بازی استبداد ـ آزادی به نبرد قدرت خاندانها تغییر مییابد. این وضعیت در بن بست، میدان رشد دارد. جایی که در سایه ناکارآمدی اصلاح طلبی، با انباشت بحران و در هم ریختگی روحی روانی مردم مواجه می شویم. آن هم در شرایطی که حاکمیت هم از تامین نان مردم عاجز است هم کرامتشان را پاس نمیدارد و هم با محدودیت پوشش و اینترنت روی اعصابشان رژه می رود. حاکمیتی دیگر ستیز که تمام هدفش سرکوب جریان دموکراسی خواه درونزایی است که دیر زمانی شعارش توسعه جامعه مدنی، بسط گفتگوهای عمومی و روند دموکراتیزاسیون در ایران بود.

حاکمیت بر خطاهای هم نظری هم تشکیلاتی این جریان سوار شده و درصدد ساختن دو گانه ای برآمده که به خوبی می داند پشت آن دستاوردی نخواهد بود و انباشتی از یاس و سرخوردگی بعد از فروکش کردن موج کاذب رسانه ای “جاوید شاه” باقی خواهد ماند. برای همین همزمان با این موج، احکام فعالان مدنی سیاسی را اجرا و بر فشارهای امنیتی بر کنشگران عرصه عمومی و نهادسازان جامعه مدنی می افزاید و حتی از موج مهاجرت همه آنانکه امیدی به ساختن داشتند استقبال می کند. تمام هدف حاکمیت حکمرانی بر جامعه ای است که امیدش را به دموکراسی درون‌زا از دست داده و به دنبال پدری مقتدر در گذشته میگیرد که ما به ازای موجود ندارد مگر اینکه در چکمه نظامیان سلطه طلب طراحی شود.