حفظ روحیه هیأت سرکوب، مهم‌تر از ارعاب ملت، محمد محبی

زیرا هیأت سرکوب موازنه وحشت را باخته است

جلاد نیمه‌شبی بیدار شد از خواب/ گفت: خدایا! چه معمای پیچیده‌ای!/ هرچه از آن‌ها می‌کُشم فزونی می‌یابند/ و من با هر بار کشتن رو به کم‌ترشدنم!

از مجموعه شعر «اگر قرار آمدن داری بیا»، اثر آتائول بهرام‌اوغلو

جمهوری اسلامی، امروز صبح دو تکه دیگر از جان ایران را درید تا به خیال خود از گرسنگی نمیرد و چند صباحی دیگر به حیات ننگین خود ادامه دهد. بسیاری هدف از این قبیل قتل‌ها را ایجاد رعب و وحشت در دل ملت می‌دانند. البته در تمامی قتل‌ها و سرکوب‌ها این هدف مدنظر سران فرقه تبه‌کار از آغاز تاکنون بوده و هست و در آینده نیز خواهد بود. چون مبنای اصلی حکم‌رانی این ددان، تئوری «التصر بالرعب» است. پس تا زمانی که این ددان با هر نام و نشان و کیفیتی بر سر کار هستند، قتل، اعدام، زندان، سرکوب، حق‌کشی، اختلاس، غارت ثروت‌های ملت، عقب‌ماندگی و توسعه‌نیافتگی، قطع ارتباط ایرانیان با جهانیان و قافله تمدن و دانش بشری، قهقرای سرزمینی و همه نکبت‌های دیگر ادامه خواهد یافت. بنابراین هر جا که دیدید فردی درباب «چرخه خشونت» اظهار لحیه می‌کند، در بلاهت یا مزدوری او تردیدی نکنید! کدام چرخه؟! چرخه‌ای وجود ندارد! یک جاده کاملاً یک‌طرفه است. مگر جمهوری اسلامی چیزی جز خشونت و توحش عریان و بی‌پایان (نظری و عملی) قواعد دنیای ماقبل مدرن علیه ارزش‌های دنیای مدرن است؟! مگر جز خشونت چیز دیگری در طبیعت تبه‌کاران حاکم وجود دارد؟!

بله عزیزان من! ایجاد رعب و وحشت که اقتضای طبیعت جمهوری اسلامی است. اما هدف اصلی این دیوان و ددان از این قبیل قتل‌ها، حفظ روحیه ابواب جمعی هیأت سرکوب است. در فرقه تبه‌کار که اتحادی از چندین هیأت است، تنها هیأت سرکوب است که آن را سرپا نگه داشته است. پس حفظ روحیه اعضای آن هیأت از نان شب واجب‌تر است. وگرنه اگر ایجاد رعب و وحشت تأثیر داشت، کشتار بزرگ آبان ۹۸ دست‌کم تا دو دهه مردم را به خانه می‌فرستاد، چه بسا اگر بحران کرونا نبود، به جای ۱۴۰۱ در ۱۴۰۰ و شاید ۱۳۹۹، ملت با یک جرقه دوباره به خیابان‌ها برمی‌گشتند.

انتخاب افراد برای قتل هم بسیار رذیلانه بود. آن‌ها بی‌پناه‌ترین اسیران را برای قتل انتخاب کردند تا به خیال خود کاری کرده باشند و مزدوران هیأت سرکوب خیال نکنند که اربابان‌شان به فکر کشتن اسیران نیستند.

اما آیا این قتل‌ها ادامه خواهند یافت؟! مثل روز روشن است که آری! مگر می‌شود که ضحاک قربانی نگیرد! اما شدت و حدت قتل‌های آتی به واکنش جامعه بستگی دارد. اگر جمهوری اسلامی احساس کند که هزینه قتل‌ها اندک است سرعت در کشتار اسیران دربند را بیشتر خواهد کرد. ضحاک در وضعیت آرام جامعه هم به اندازه زمان اعتراضات سراسری احساس خطر خواهد کرد، چون موازنه وحشت را باخته است. چه بسا ممکن است در شرایط آرام تعداد بیشتری از اسیران را به قتل برساند.

فیسبوک نویسنده