امید در داخل است :”آغاز شمایید وسرانجام شمایید”
خانم نازنین بنیادی در توییتر با محکومیت اعدام های وحشیانه نوشته شرم بر جامعه بین الملل. این نظر امروز من نیست بیش از دو دهه است معتقدم هر کس از جامعه جهانی با ساختار فعلی اقدام معجزه داشته باشد در خوش بینانه ترین حالت، ساده اندیش است. این متن هم نمیخواهد اهمیت حمایت بین المللی از جنبش یا حتی اصل مذاکره را نفی کند، به هر دو نیاز است اما انتظارهای بعضا حقوق بشری از ساختاری که در آن گفتمان حقوق بشر در حاشیه اولویت های ژئوپلیتیکی و منافع استراتژیک دولتها قرار دارد بیجا است.
به عبارتی وقتی شما از ساختاری انتظار ظرفیتی فراتر از توانش داشته باشید در بهترین حالت یک روضه خوان حرفه ای یا یک سخنگویی با عبارت تکراری محکوم میکنم میشوید. البته که در این متن تاکید کنم من مخالفتی با بسیج جوامع مدنی کشورهای جهان علیه جمهوری اسلامی ندارم اما باید تاثیر این بسیج را هم در اندازه خودش سنجید.
این نظر من از دوران دانشجویی بوده وقتی که معتقد بودم عراق و افغانستان مدل مناسبی برای بنای دموکراسی نیست. افغانستان تحت سیطره طالبان و عراق بی ثبات و بی انسجام نمونه هایی مهم برای اثبات این ایده هستند که دموکراسی، دولت قانون و ایران شهروند مدار در فرآیندهای درونزا قابلیت تحقق دارند و فشار خارجی فقط می تواند نقش ادویه را برای غذا بازی کند.
مثلا شما گمان میکنید کشورهای اروپایی از خلا قدرت در ایران پساجمهوری اسلامی ترس ندارند؟ یا از سیل مهاجرین ایرانی در صورت بی ثباتی؟ طبیعتا برای هر تغییری در نگاه آنها، باید اول اینکه جنبش داخلی به پیروزیهای معنادار سیاسی رسیده باشد و دوم اینکه علاوه بر مخاطب ایرانی، جامعه جهانی به خصوص کشورهای اروپایی هم از ایران با ثبات اطمینان حاصل کنند. به عبارتی شما هم یک نقشه مطمئن به مردم مردد و خاکستری باید ارایه دهید و از طرفی به کشورهای غربی. اما در هر صورت تمرکز اصلی باید روی داخل باشد. حل مشکل ما با توجه به رویکرد شرق گرایانه جمهوری اسلامی و عدم توجه به فشار غربی ها (در موارد زیادی این فشار حتی برعکس هم عمل میکند) باید روی تقویت جنبش مدنی در ایران باشد.
کلید حل معما در داخل است. چنانچه این جنبش در آینده بتواند گره پیوستن قشر خاکستری و مشکل بحران سازمان سیاسی یعنی اجماع جریانهای سیاسی بر سر یگ متن مشترک و نقشه راه مشترک را حل کند دولتهای غربی برای حمایت از این جنبش صف خواهند کشید. در نتیجه نیازی به نفرین و روضه خواندن که در خوشبینانه ترین حالت به خاطر ضعف در شناخت ماهیت روابط بین الملل، نیست. امید در داخل است به عبارتی :”آغاز شمایید و سرانجام شمایید”
