کیوان صمیمی آزاد شد. البته هیچ تضمینی نیست که دوباره راهی زندان نشود. چه آنکه دشمنان عدالت و آزادی دو پرونده دیگر برایش تدارک دیده اند که در مراحل دادرسی است.
عمو کیوان ما طعم زندان و بازداشت را زیاد چشیده اما هرگز از پا نیفتاده است. بی اغراق میگویم در زمان سردبیری نشریهی ایران فردا از همهی جوانان تحریریه، پر تحرکتر و مایهگذارتر و پیگیرتر بود. این بازداشت و زندان اخیرش که سه سال طول کشید ، نمادی از همراهی با کارگران بود. روز کارگر، همپای کارگران در خیابان بازداشت شد. در هفتاد سالگی، برای همراهی عملی با کارگران، بی هیچ تردیدی پا به خیابان گذاشت و جانانه و متعهدانه پای تاوانش هم ایستاد.
اما این روزها کیوان بدل به نماد دیگری هم شده است. در این روزهایی که دوگانه ی مضحک « یا این یا آن » را رسانه های دست راستی داخل و خارج دامن می زنند، کیوان و تجربهی زیسته اش باطل السحر این دوگانه است. در فضایی که رسانه ها، از ۲۰:۳۰ تا BBC با صرف هزینه های گزاف وانمود می کنند که میان «اکنون» و «گذشته» ، میان محافظه کاری(حفظ وضع موجود) و ارتجاع (بازگشت به وضع پیشین)، میان این نظام و آن نظام فقط یکی را باید برگزید و گزینه ی دیگری وجود ندارد، کیوان نمادیست از گزینه ی دیگر: گزینه ی سوم، گزینه ی رویای آزادی و عدالت؛ رویای «سقف و کتاب و گندم»؛ گزینه «قدرت به دست مردم».
کیوانی که از دهه ۴۰ و در آن رژیم مبارزه را شروع کرد و تا اکنون در این نظام دست از مبارزه نکشیده است. کیوان که طعم زندان ساواک آن رژیم و وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه این نظام را چشیده است. کیوان که یک برادرش مبارز اعدامی دوران پهلوی ست و برادر دیگرش اعدامی دوران جمهوری اسلامی، نماد و شاهد زنده ایست برای رسوا کردن رسانه های دست راستی. نمادیست از رسوا کردن این شعبده بازی و «صحنه آرایی خطرناک».
کیوان نماد خیل بسیاری از همین مردم است که مبارزه را داخل مرزهای این کشور پر درد و رنج زندگی می کنند. همین کارگران و معلمان و دانشجویان وجوانان و زنان که سوژگی و عاملیت خود را که از درون می جوشد، به بیرون واسپاری نمی کنند و وکالت نمی دهند.
کسانی که زیر ضرب تبلیغات رسانه های داخلی و خارجی، خود را ناگزیر به انتخاب «یا این یا آن» می بینند، فقط کافیست به تجربه ی زیسته ی کیوان و کیوانها نگاه کنند تا قوی دلانه از این دوگانه ی کاذب و «ناانتخاب» رسوا کناره بگیرند.
ایران فردا
