کسانی که بوی تغییرات انقلابی در فرهنگ، هنجارهای فکری وساختار های اجتماعی ایران را در روزگار کنونی احساس نمی کنند شامه ضعیفی دارند یا اصلا کور و کرند و این کوری و کری از ثمره های تکبر و خودبینی زیاد است والا ادمی که یک جو خرد و واقع بینی برایش باقی مانده است دو چیز را بخوبی می تواند ببیند واحساس کند.
اول دست وپا زدن های کسانی است که با ناامیدی تمام می کوشند اب رفته را به جوی باز گردانند در حالی که خودشان هم می دانند که این کار مشکلی است فقط نمی خواهند باور کنند که راه را غلط رفته اند ودیگرحنایشان رنگی ندارد ۔عاقبت این ادم ها بسیار ترسناک وغم انگیزاست.
دوم اینکه حلقه های زنجیر ترس ودلهره و صبوری یک نسل که نه، یک جامعه ،پاره شده است و به این باور رسیده است که از لبه پرتگاه یا به پایین پرت خواهد شد و یا اینکه باید محکم و استوار بایستد و از سقوط برهد.
این آدم ها اینده خوفناکی ندارند چون هوشیار شده اند و به واقعیت خود و جامعه چنگ زده اند۔
این دو تصویر از یک جامعه است که راهگشای ان برای آرامش، فقط یک انقلاب است اما نه ان انقلابی که نام ها وچهره ها را تغییر میدهد ، خشم ونفرت و جنگ می آفریند، لهیب خشونت، جسم وجانت را می سوزاند، محبت ودوستی را دفن می کند بلکه انقلابی که باورها را دگرگون می کند. خرافه ها را دفن می کند، ادم را از حجاب تاریکی می رهاند، بر گردنکشی و تکبر و خودبینی اش افسار می زند و یکبار و برای همیشه به او می آموزد که انسان بودن تنها تابوی مقدسی است که نباید از ان گریخت هیچ چیز بر انسانیت انسان رجحان ندارد اگر انسان نباشی هرچه باشی پشیزی ارزش نداری ۔چون خالق هستی بزرگترین هنرش که به ان می بالد خلق انسان است۔ اوست که اشرف مخلوقات است نه هرحیوان دوپایی که سخنگوست، انسان است۔ این خبط بزرگی است که بسیاری می پندارند که این مخلوق و خدایش را شناخته اند۔
باور کنید انقلابی در راه است انقلابی که در باره ان و روزی که فرامی رسد چیز زیادی نمی دانیم اما فقط می دانیم که بزودی فوران خواهد کرد.
