آخرین گزارش سازمان ملل درباره شاخص جنسیتی هنجارهای اجتماعی نشان میدهد که از از هر ده نفر، ۹ نفر در جهان نسبت به زنان و تواناییهای آنان سوگیری منفی دارند؛ قضیهای که مقامات برنامهریزی توسعه سازمان ملل را به شگفتی واداشت، چرا که از دهه پیش تاکنون کشورها چندان پیشرفتی نداشتهاند. بار پیش، مقامات ده سال پیش با دیدن سوگیری منفی مردم جهان نسبت به زنان شوکه شده بودند چرا که باور نمیکردند سوگیری مردم جهان نسبت به زنان چنین وخیم باشد.
گزارش اخیر که پس از چندین بحران و جنگ منطقهای و جهانی در سالهای اخیر گرداوری شده که هر کدام به تنهایی میتواند شکافهای جنسیتی را وخیمتر کند، نشان میدهد که امروزه نه تنها ۹۰ درصد مردان نسبت به زنان سوگیری دارند، بلکه ۸۷ درصد زنان جهان نسبت به خودشان سوگیری دارند و در کشورهای همسایه ایران مثل عراق، تاجیکستان، پاکستان و قطر، سوگیری همه از جمله زنان علیه خودشان به ۹۹ و یا ۱۰۰ درصد میرسد. بنا به این گزارش درصد این سوگیریهای جنسیتزده علیه زنان در کشورهای مثل زلاندنو، سوئد و هلند از سایر کشورها کمتر است.
در ایران، بیش از ۹۵ درصد مردم نسبت به زنان سوگیری دارند. با این رقم، احتمال زیادی وجود دارد که کنشگران صنفی مقدمات مشارکت برابر زنان را در گروه خود فراهم نکرده باشند، حضور زنان را لازم یا ضروری ندانند و غیبت زنان در حرکات مطالبهگرانه جمعی برایشان عادی باشد و یا اصلا چنین غیبتی را درک نکنند.
خبر خوب آن است که به محض درک چنین غیبتی، میتوان با برداشتن گامهای اساسی برای حضور زنان، فضا و شرایط مطالبهگری را طوری تغییر داد که به دستاوردهای اساسی بینجامد.
شاید پرسشهای پیش روی کنشگران صنفی چنین باشد:
– آیا زنان در تشکل ما حضور فعال دارند؟
– آیا حضور زنان در گروه ما قطعی و همیشگی است؟
– آیا زنان صدای مساوی و جایگاه قدرت برابر در گروه دارند؟
– آیا حضور زنان در تشکل ما نمایشی و یا مقطعی و موردی است؟
– آیا تشکل ما برای حقوق برابر صنفی برای زنان تلاش میکند و فصل جداگانهای تعریف کرده است؟
– آیا غیبت زنان و صدای آنان در گروه محسوس است و اگر محسوس است چه باید کرد تا حضور زنان تقویت شود؟
کانال داوطلب
