شعار ما تا همیشە « زن، زندگی، آزادی»
«قویترین، خطرناکترین، جدیترین، نابرابرترین و وسیعترین پیکار جهانی» بر ضد نظام جمهوری اسلامی. این توصیف سلامی فرمانده سپاه از اعتراضات سال گذشته و قیام ژیناست.
فارغ از میزان مهمل بودن این کە جهان میلی بە تغییر حکومت در ایران دارد و در طول یکسال گذشتە و پس از فروکش کردن قیام، با وجود کشتار و سرکوب معترضان در مقابل دیدگان جهان، حتی جمهوری اسلامی را بە سمت ریاست مجمع اجتماعی حقوق بشر سازمان ملل منصوب کرد، قیام «زن، زندگی، آزادی» و بر آمدن رادیکالترین گفتمان سیاسی تاریخ معاصر ایران از یک طرف به شکلی همپوشان مطالبات زنان، کارگران و ملتهای به حاشیه رانده شده ایران را به هم وصل کرد و از طرف دیگر با اتصال گفتمانی به مبارزات زنان منطقه از روژاوا تا افغانستان شفافترین تصویر رهایی زنان منطقه را به نمایش گذاشت.
اگر سازمان یافتگی و مقاومت زنان روژاوا تحت فلسفه ژنولوژی امکان ایستادن در مقابل داعش را ممکن کرد، ضرورت و خواست رهایی زنان ایران یکی از مترقی ترین جنبشها و مقاومتهای تاریخ خاورمیانه را در مقابل جمهوری اسلامی و ماشین سرکوبش شکل داد که تا همین لحظه قهرمانانه در مقابل آن ایستاده است.
مسئله زنان را قطعا نمیتوان صرفا به حجاب اجباری تقلیل داد اما ایستادن در مقابل ساختارهایی که حول سرکوب بدن های زنان ساخت یافتەاند و در طول صدها سال این سرکوب را تبدیل به وظیفەای اجتماعی، شرعی و فرهنگی کردەاند زمینە ساز بزرگترین و ریشەای ترین تغییرات اجتماعی و سیاسی خواهد بود، تحولاتی کە کابوس نظم مستقر در منطقە و ایران است. ترس سلامی و سلامی های منطقە از تداوم قیام ژینا و بر آمدن دوبارە اعتراضات، ترسی تاریخی از رهایی زنان است، سرکوب بدن زن در واقع ممکن ساختن سرکوب عمومیتر اجتماعیست.
پس شعار ما تا همیشە «زن، زندگی، آزادی»
@sarkhatism
