شناخت از اینگونه رژیم ها، ظرفیت ها و توان شان برای ادامه حیات، و اتخاذ استراتژی مناسب از سوی مخالفین آنها، برای کنار گذاشتن شان ضرورت دارد.
رژیم های پساتوتالیتر( یا نو توتالیتر) با تئوری ۳،۵ درصدی حضور مردم در میدان؛ ویا تنها با مبارزه در میدان اینترنت و برپایی هشتک و طوفان توئیتری کنارگذاشته نمی شوند. چرا که آنها از جمله بدلیل توتالیتر بودن سیستم، از سوی حداقلی از مردم ( ۱۵ تا ۳۰ درصد) حمایت می شوند. حمایت این بخش از مردم هم بخاطر حمایت دولت نو توتالیتر از آنها است. اینگونه رژیم ها انواع حمایت و رانت ها به حامیان خود داده و سعی در راضی نگهداشتن آنها می کنند.
علاوه بر آن رژیم های نو توتالیتر نشان داده اند که توان بسیج، سازماندهی و متشکل کردن همین اقلیت را داشته تا در صورت نیاز از آنها برای مقابله با مخالفین بصورت سازماندهی شده استفاده نمایند. این نظام ها از بکار گیری خشونت و هر نوع دیگری از جنایت علیه مخالفین خود ابایی نداشته و برای سرکوب مردم، دستگاه های عريض و طویل نظامی و امنیتی ایجاد می کنند. قدرت و عزم این دستگاه سرکوب، یکی از ابزارهای مهم تداوم آنهاست.
برای کنار گذاشتن رژیم های نو توتالیتر، به عزم و اراده ای ملی نیاز است. نوعی جبهه نجات ملی. یعنی حداکثر بسیج مردم مخالف رژیم و سازماندهی آنها. بدون سازماندهی مردم مخالف، بدون هدایت متمرکز آنها در شکل دمکراتیک، یعنی شکل گیری جمع هدایت کننده ای که بازتاب ممکن همه نیروهای خواهان عبور از نظام می باشند. جبهه نجات ملی که از همه ظرفیت های ملی و بین المللی استفاده نماید.
این جبهه برای دوره تاریخی ای که با کنار گذاشتن رژیم جمهوری اسلامی شروع و با استقرار ساختار سیاسی – حقوقی جایگزین به پایان می رسد، می باید به توافق درونی برسد. توافقی که هدفش نه جایگزینی حکومتگران اسلامی، با نیروی دیگر، بلکه جايگزينی ساختار سیاسی حقوقی دمکراتیک بجای ساختار سیاسی حقوقی نو توتالیتر جمهوری اسلامی.
فیسبوک نویسنده
