بازنشستگان و برنامه توسعه هفتم، اسماعیل گرامی (کارگر بازنشسته)

هنگامیکه سخن از برنامه توسعه هفتم و ارتباط آن با کارگران و بازنشستگان به میان می آید، نباید با شیوه ای ایستا به آن نگاه کرد، چرا که این برنامه در ادامه ۴۴ سال ظلم و ستم و اجحافی می باشد که بر کارگران و بازنشستگان روا داشته شده است.

حکومتی که قرار بود حامی مستضعفین! باشد، سرمایه داران و فئودالها را به پای میز محاکمه بکشاند، امروز تلاش دارد اقدامات ضد کارگری خود را  به نفع سرمایه داران “قانونی” کند. حکومتِ مافیایی و مدافع سرمایه داران تلاش دارد در قوانینی دست ببرد و آنها را به نفع خود تغییر دهد که این قوانین سالهاست در روابط کارگران و بازنشستگان با سازمان تامین اجتماعی حاکم بوده است.  افزایش “حق بیمه” شاغلین از ۷درصد به ۱۰درصد ، افزایش سن بازنشستگی، مبنای تعیین حقوق دوران بازنشستگی از میانگین مزد دوسال آخر کار بە پنج سال (که در نتیجه موجب کاهش میانگین سطح حقوق بازنشستە در هنگام بازنشستگی می شود) و همچنین واریز شدن حق بیمە های پرداختی بیمە شدگان بە خزانە دولت، همه این تغییراتِ ارتجاعی، تهاجمی هستند به این زندگی فلاکت بار کنونی کارگران و بازنشستگان، هر چند حکومت تلاش دارد با وعده سر خرمنِ ۲۵درصد مابقی متناسب سازی، بر روی این تهاجم سرپوش بگذارد.

حکومت چندین سال است بخش هایی از این تغییرات را زمزمه می کند، اما هم اکنون، دست به اقدام آن زده است. چه شرایطی پیش آمده است که حکومت چنین گستاخ گردیده که تلاش دارد اقدامات ضد کارگری خود را “قانونی” نماید؟ نبود تشکلهای مستقل کارگران و بازنشستگان، ایجاد رعب و وحشت پس از سرکوبهای اخیر و همچنین هرچه زردتر شدن تشکل  های وابسته به حکومت که تنها راه کسب خواسته ها را نامه نگاری و ملاقات با مسئولین می دانند و دادن یک “فراخوان تجمع” را گناه کبیره! می شمارند، این ها عواملی هستند که باعث گردیده حکومت یکه تاز میدان گردد، هر چند در همین مقطع کنونی و در بعضی از شهرها و واحدهای کارگری، اعتراضات کارگران و بازنشستگان در حال گسترش است.

مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، حکومت را تا خرخره در بحران فرو برده و هر روز بیشتر از روز قبل کارد به استخوان کارگران و بازنشستگان می رسد و در نهایت، همین کارگران و بازنشستگان که متاسفانه عده ای از دوستان آنها را مرده و یا بزدل می دانند، به انسانهایی جسور تبدیل می شوند و سرانجام این تشکل های زرد هستند که رنگ می بازند و این کف خیابان است که مشکلات را حل می کند.
۷ مهر ۱۴۰۲